Μοντέρνα κλασικά - Τρεις μήνες αποτελούν αρκετό χρόνο για να ξεχωρίσει τι ανήκει στην εβδομάδα της κυκλοφορίας και τι περνά στη ζώνη της συνήθειας

Μοντέρνα κλασικά

Από τον Θοδωρή Φαχουρίδη

Ιανουάριος 2026. Τρεις μήνες αποτελούν αρκετό χρόνο για να ξεχωρίσει τι ανήκει στην εβδομάδα της κυκλοφορίας και τι περνά στη ζώνη της συνήθειας. Το τελευταίο τρίμηνο του 2025 παρήγαγε έναν ασυνήθιστα πυκνό όγκο νέου υλικού, περίπου σαράντα τραγούδια, διασκορπισμένα από τον Μάιο έως τον Δεκέμβριο, με επίκεντρο τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο. Όσα επέζησαν της πρώτης περιστροφής στις λίστες και στα ραδιόφωνα σχηματίζουν ήδη έναν χάρτη. Όχι πλήρη, ούτε οριστικό, επαρκή όμως για να περιγράψει πώς ακούστηκε το πρόσφατο παρόν.

Η σύγχρονη pop βρήκε το κέντρο βάρους της στο «Berghain» των Rosalía, Björk και Yves Tumor. Η τριανταδυάχρονη Rosalía από την Ισπανία, η εξηντάχρονη Björk από την Ισλανδία και ο Αμερικανός Yves Tumor κινούνται σε διαφορετικές γενιές, με κοινό σημείο την επιμονή στη σύνθεση ως κατασκευή και όχι ως απλό όχημα ερμηνείας. Το τραγούδι λειτούργησε ως προπομπός του επόμενου άλμπουμ της Rosalía, λίγα χρόνια μετά τον δίσκο που την έφερε στην κορυφή των ισπανικών καταλόγων. Γύρω του συσπειρώθηκε μια σειρά τραγουδιών που κινούνται σε διαφορετικές εκδοχές της pop γραφής, το «Perfume and Milk» των Florence + The Machine, συγκροτήματος από το Λονδίνο με επανειλημμένες πρωτιές στα βρετανικά άλμπουμ τσαρτ, το «Everyone’s A Star!» των αυστραλιανών 5 Seconds of Summer, το «Her Face» της εικοσιεξάχρονης Αμερικανίδας Isabel LaRosa, και το «7th Floor» της Καναδής Allie X, από το πέμπτο άλμπουμ της. Στην ίδια γραμμή κινούνται το «Eyes Closed» της Γαλλίδας Melody’s Echo Chamber, το «Edge of the Earth» της Σουηδής Skott και το «Moonbeam» της Αμερικανίδας Cassandra Coleman, που στα είκοσι οκτώ της χρόνια ακολουθεί μια διαδρομή που συχνά συγκρίνεται με την πρώιμη Joni Mitchell. Διαφορετικές φωνές, κοινή έμφαση στη μορφή, καθαρές μελωδίες, παραγωγή χωρίς υπερβολές, τραγούδια που αντέχουν επαναλήψεις χωρίς να εξαντλούνται.

Το κιθαριστικό τοπίο παρουσίασε ακόμη μεγαλύτερη συνοχή. Από το «Holding My Breath» των Ουαλών Cardinal Black τον Μάιο μέχρι το «Let It Drop» των Γάλλων No Money Kids τον Δεκέμβριο, η φόρμα του συγκροτήματος παρέμεινε κεντρική. Το «Leave» του Άγγλου Tom Smith, το «In The Middle» των επίσης αγγλικών White Lies, το «We Are Love» των The Charlatans στο δέκατο τέταρτο άλμπουμ τους και το «Unrequited» των The The σχημάτισαν έναν άξονα συνέχειας με παλιότερες διαδρομές. Πλάι τους κινήθηκε το ζωντανό «Between Two Points» των David και Romany Gilmour, με τον εβδομηνταεννιάχρονο David Gilmour να συνεχίζει να θυμίζει γιατί το όνομά του παραμένει συνδεδεμένο με την ιστορία των Pink Floyd. Στο ίδιο σύνολο ανήκουν το «Second Best» των λονδρέζων The Last Dinner Party, το «To Space» των Αμερικανών Kings of Leon, το «Silhouette» των νεοϋορκέζων Nation of Language, το «Lonestar» των Oracle Sisters και το «Right Before My Eyes» των Frank Popp Ensemble με τον Paul Weller. Σε όλα αυτά ακούγεται η ίδια απόφαση, τραγούδια ενταγμένα σε δίσκους ή ΕΡ, με δομή και διάρκεια, συχνά με αναφορές στον τρόπο γραφής των Roxy Music και των Talking Heads.

Παράλληλα αναπτύχθηκε μια ισχυρή γραμμή τραγουδοποιίας, με υλικό που βασίζεται στη φωνή και στην αφήγηση. Το «Keeper» της Αμερικανίδας Courtney Marie Andrews, από το έκτο άλμπουμ της, το «Million Dollar Hit» του επίσης Αμερικανού Johnny Delaware, το «For Real» του Άγγλου Nick Mulvey από το τρίτο του άλμπουμ, το «Call On Me» του Καναδού Daniel Caesar, με σημαντική παρουσία στα βορειοαμερικανικά R&B τσαρτ, και το «Lover» του Άγγλου Richard Ashcroft από τον έκτο προσωπικό του δίσκο συγκρότησαν μια ακολουθία όπου η παραγωγή κρατά χαμηλό προφίλ και το τραγούδι οδηγεί. Στην ίδια γραμμή βρίσκονται το «A Song To Sing» της Miranda Lambert με τον Chris Stapleton, το «Rain On Me» του James Smith και το «All Night All Day» των Big Thief, από τον πέμπτο τους δίσκο, συγκροτήματος που συχνά συγκρίνεται με την παράδοση των Neil Young και Crazy Horse. Το ίδιο ισχύει και για το «Peace of Mind #2» του Βέλγου Nicolas Michaux, που επανήλθε στις ακροάσεις του 2025 με σταθερότητα.

Οι συνεργασίες έδωσαν επιπλέον βάθος στο σύνολο. Το «Cowboy Dreams» του Καναδού Boy Golden με την Cat Clyde, το «Can’t Hold Us» της Sampa the Great με τη Mwanjé, το «Nasty Soup» των Everything Velvet με τον Fantastic Negrito, το «Velas» του Santana με τον Carín León και το «The Little Mess You Made» των The Favors με τους FINNEAS και Ashe παρουσίασαν διαφορετικούς τρόπους συνύπαρξης αισθητικών, συχνά με αποτέλεσμα που θυμίζει τις συνεργασίες της δεκαετίας του ’80 ανάμεσα σε καλλιτέχνες όπως ο David Bowie και ο Nile Rodgers.

Η εικόνα συμπληρώνεται από μια ομάδα καθαρά ανεξάρτητων παραγωγών. Το «Leave Me (Please Don’t Leave Me)» της νεαρής Αυστραλής JACOTÉNE, το «OOPS!» των Αμερικανών Moody Joody, το «Ready to Go» των Colony House από το Τενεσί και το «Allons Voir» των Γάλλων Feu! Chatterton κινούνται σε διαφορετικές γλώσσες και σκηνές, με κοινό σημείο την αυτάρκεια.

Η χρονική εγγύτητα όλων αυτών των κυκλοφοριών δημιούργησε συνθήκες άμεσης σύγκρισης. Τα τραγούδια ακούστηκαν ταυτόχρονα, μοιράστηκαν τις ίδιες λίστες, πέρασαν από τα ίδια ραδιόφωνα και τις ίδιες νυχτερινές εκπομπές. Σήμερα, λίγους μήνες αργότερα, η εικόνα έχει σταθεροποιηθεί. Ορισμένα κομμάτια επιστρέφουν με φυσικό τρόπο στην ακρόαση, άλλα υποχωρούν. Η επιλογή, η επανάληψη και η σύγκριση διαμορφώνουν τελικά το ποια τραγούδια παραμένουν ενεργά. Όσα αντέχουν σε αυτό το φίλτρο αποκτούν μια ιδιότητα που δεν αποτυπώνεται σε αριθμούς της πρώτης εβδομάδας, αλλά στον τρόπο με τον οποίο επανεμφανίζονται στην καθημερινή ακρόαση.

Κανένα από αυτά τα τραγούδια ή άλμπουμ δεν ανήκει ακόμη στην ιστορία. Ανήκουν ήδη στο παρόν με τρόπο σταθερό. Σε αυτή τη ζώνη, ανάμεσα στην πρόσφατη κυκλοφορία και στη μακροχρόνια καθιέρωση, διαμορφώνεται το σύνολο των μοντέρνων κλασικών της περιόδου.

Η λίστα: