Το Wheels of Fire είναι το τρίτο άλμπουμ των Cream, που κυκλοφόρησε το 1968, και θεωρείται όχι μόνο κορυφαία στιγμή της μπάντας, αλλά και ένα από τα πιο εμβληματικά άλμπουμ στην ιστορία του rock. Πρόκειται για διπλό άλμπουμ, με μια πρωτοποριακή για την εποχή δομή: ο πρώτος δίσκος περιλαμβάνει στούντιο ηχογραφήσεις, ενώ ο δεύτερος είναι ζωντανά ηχογραφημένος σε συναυλίες στις ΗΠΑ. Αυτή η διττή φύση του δίσκου αποτυπώνει ιδανικά τη διπλή ταυτότητα των Cream: από τη μία, την πειραματική, ψυχεδελική δημιουργικότητα του στούντιο και από την άλλη, την εκρηκτική, αυτοσχεδιαστική δύναμη των live εμφανίσεων.
Οι Cream —Eric Clapton (κιθάρα, φωνή), Jack Bruce (μπάσο, φωνή) και Ginger Baker (ντραμς)— είχαν ήδη καθιερωθεί ως ένα από τα πιο επιδραστικά power trios της δεκαετίας του ’60. Στο Wheels of Fire φτάνουν στο απόγειο της μουσικής τους ωριμότητας, συνδυάζοντας blues rock, psychedelic rock και στοιχεία jazz αυτοσχεδιασμού, με τεχνική αρτιότητα και έντονη προσωπικότητα.
Ο στούντιο δίσκος ανοίγει με το επιθετικό και σχεδόν παραμορφωμένο “White Room”, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια των Cream. Το κομμάτι ξεχωρίζει για την ατμοσφαιρική εισαγωγή, τους ποιητικούς και σκοτεινούς στίχους του Jack Bruce και την χαρακτηριστική wah-wah κιθάρα του Clapton. Ακολουθούν τραγούδια όπως το “Politician”, με τον σαρκαστικό του τόνο και το βαρύ groove, και το “Born Under a Bad Sign”, μια δυναμική blues διασκευή που αναδεικνύει την αγάπη της μπάντας για τις ρίζες της αφροαμερικανικής μουσικής.
Ιδιαίτερη θέση στο άλμπουμ κατέχει το “Passing the Time”, ένα πολυμορφικό κομμάτι με αλλαγές ρυθμού, ψυχεδελικά στοιχεία και κλασικές επιρροές, που δείχνει τη διάθεση των Cream να ξεφύγουν από τις παραδοσιακές φόρμες του rock. Αντίστοιχα, το “As You Said” προσφέρει μια πιο ήσυχη, εσωστρεφή στιγμή, βασισμένη σε ακουστική κιθάρα και λυρική ερμηνεία.
Ο ζωντανός δίσκος είναι αυτός που έχει χαρίσει στο Wheels of Fire τη θρυλική του φήμη. Οι εκτεταμένες εκτελέσεις των “Spoonful”, “Toad” και “Sweet Wine” αποκαλύπτουν την τεράστια δεξιοτεχνία και τη χημεία των τριών μουσικών. Οι αυτοσχεδιασμοί είναι μακροσκελείς, συχνά ωμοί και απρόβλεπτοι, με τον Clapton να ξεδιπλώνει το blues παίξιμό του, τον Baker να οδηγεί με εκρηκτικά σόλο ντραμς και τον Bruce να λειτουργεί ταυτόχρονα ως ρυθμικός και μελωδικός πυρήνας.
Το Wheels of Fire ήταν επίσης το πρώτο διπλό άλμπουμ που έφτασε στο Νο.1 των αμερικανικών charts, γεγονός που υπογραμμίζει τη σημασία του τόσο καλλιτεχνικά όσο και εμπορικά. Λίγο μετά την κυκλοφορία του, οι Cream ανακοίνωσαν τη διάλυσή τους, γεγονός που δίνει στο άλμπουμ μια αίσθηση αποχαιρετισμού και κορύφωσης.
Συνολικά, το Wheels of Fire δεν είναι απλώς μια συλλογή τραγουδιών, αλλά ένα ολοκληρωμένο ντοκουμέντο μιας μπάντας στο απόλυτο peak της. Συνδυάζει την ένταση του live rock με τη φαντασία του στούντιο και παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για το blues rock και τα power trios που ακολούθησαν.
