Σπαρακτικές είναι πράγματι οι εκατέρωθεν ανακοινώσεις μεταξύ των κομμάτων για το ποιός έχει το δικαίωμα να εκπέμπει σαν Δημόσια τηλεόραση θυμίζοντας την ταινία Ο Πόλεμος των Ρόουζ.
Πέρα από την ουσία του θέματος, για την οποία για ευνόητους λόγους δεν θέλουμε να πάρουμε θέση, ούτε ένας δεν αναφέρει το ραδιόφωνο στις παρεμβάσεις του για την ΕΡΤ, πλην ίσως του Βύρωνα Πολύδωρα που ζήτησε από τον υπουργό να μεριμνήσει ώστε όταν παίξουν τα δημόσια ραδιόφωνα, να ξανακουστεί το Τρίτο Πρόγραμμα, θα πρέπει να κάνει μάλλον παρέμβαση και για το Μέγαρο μουσικής που έχει οικονομικά προβλήματα.
 
Άλλωστε εμείς είμαστε σαν τα νόθα παιδιά που αν δεν έχουν αναγνωριστεί επίσημα μετά το θάνατο του γονιού τους, δύσκολα θα αποκατασταθούν και αν αυτό γίνει θα απαιτήσει δικαστικό αγώνα. 39 χρόνια καθημερινής εργασίας είναι σίγουρα κάτι που δεν θεμελιώνει μια οικογενειακή σχέση μια και αυτή με την ΕΡΤ δεν ήταν σχέση με το ίδρυμα αλλά με τους ακροατές που μας άκουγαν όλα αυτά τα χρόνια και προϊόν καμιά 200ριά συμβάσεων λόγω της απήχησης που είχε το Ποπ κλάμπ και στην συνέχεια το Από Τις 4 Στις 5, γι'αυτό βέβαια και κανείς δεν μπορεί να μας διαβεβαιώσει από το υπουργείο οικονομικών για το αν και πώς θα πληρωθούμε τους 18 μήνες που μας
χρωστάνε. 

Οι διαβεβαιώσεις και οι αποζημιώσεις αφορούν μόνο τις νόμιμες σχέσεις
Είναι πράγματι θλιβερό ο υπουργός να αναφέρεται μόνο στην τηλεόραση και να αγνοεί επιδεικτικά το ραδιόφωνο αφήνοντας να εννοηθεί ότι εκεί η συρρίκνωση παίρνει απρόβλεπτες διαστάσεις.
 
Αν το μαύρο της τηλεόρασης μας προκαλεί θλίψη, η σιωπή του ραδιοφώνου είναι αβάστακτη και δεν μπορεί να διορθωθεί με ατέλειωτες δημοσιογραφικές συζητήσεις για πολιτική, αθλητισμό και απόδημο ελληνισμό όπως σχεδιάζει  να κάνει η κυβέρνηση στην νέα κατάσταση, αφού κατήργησε τα μουσικά ραδιόφωνα Kosmos και Β΄ Πρόγραμμα.