Ο φανατισμός που νιώθουμε σαν λαός για τις ομάδες μας, τα κόμματα που υποστηρίζουμε και όλα όσα είναι τα αγαπημένα μας, δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα εδώ και πολλές δεκαετίες.

 

Αυτό το πείσμα να επιβάλλουμε τις απόψεις μας θυμίζει παιδί που δεν έχει συμπληρώσει 18 μήνες ζωής και του παίρνεις κάτι που δεν πρέπει να έχει, λίγο πριν πέσει κάτω από την νύστα.

 

Η διαφορά είναι ότι αυτοί που διαφωνούν με διάφορες αναρτήσεις μας, συνήθως πολιτικού περιεχομένου, ή και αθλητικού, είναι ενήλικοι.

 

Όμως δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό που τους έφερε κοντά μας μέσω του Facebook δεν είναι μόνο η μουσική, αλλά το ότι ζούμε σε μία χαρισματική χώρα όπως είναι η Ελλάδα, μιλάμε την ίδια γλώσσα, έχουμε τις ίδιες αδυναμίες, μεγαλώσαμε περίπου με τον ίδιο τρόπο, τουλάχιστον όσοι δεν είναι αυτό που αποκαλούμε 'παιδιά λόρδων'.

 

Αν ψάξετε τις σελίδες μας θα βρείτε πολλά αποφθέγματα από μεγάλους της παγκόσμιας ιστορίας που μας λένε ότι η μουσική είναι ότι καλύτερο υπάρχει στον πλανήτη.

 

Δεν μπορεί να αγαπά την μουσική αυτός που έχει στην σελίδα του στο FB φωτογραφία με την κόρη του και λίγο πιο κάτω αποκαλεί μία γυναίκα που δεν συμπαθεί μ....

 

Είναι κουραστικό να το επαναλαμβάνουμε, αλλά τουλάχιστον εγώ και ο Πετρίδης, εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε πάψει να πιστεύουμε σε κάποιο κόμμα και δυστυχώς δεν πιστεύουμε με τον ίδιο φανατισμό στην ποδοσφαιρική μας ομάδα που αγαπούσαμε από μικρά παιδιά.

 

Πιστεύουμε στον κοινοβουλευτισμό και τον αθλητισμό, αλλά όλα πια είναι τόσο επαγγελματικά που δεν μπορούμε να τα ακολουθήσουμε.

 

Μας γράφουν μερικοί που δεν συμφωνούν κατά καιρούς γι' αυτά που γράφουμε ή αναδημοσιεύουμε από άλλα ΜΜΕ 'τέλος, σας κάνω 'Unfollow', κατ' αρχήν ο Πετρίδης καλά καλά δεν ξέρει τι είναι το Follow, παρακολουθεί σχεδόν φανατικά το Facebook, του αρέσουν τα σχόλια σας, αλλά με τα 'τεχνικά' δεν ασχολείται. Εγώ, όχι ότι είμαι εδικός, αλλά στο πέρασμα του χρόνου έμαθα μερικά πράγματα.

 

Η μουσική παραμένει η πρώτη μας μεγάλη αγάπη, όμως τα πράγματα στην χώρα μας και στον πλανήτη, έχουν αλλάξει. Ακόμα και το Rolling Stone αφιερώνει σημαντικό χώρο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, εμείς από την αρχή πιάσαμε τον σφυγμό και δεν μείναμε πίσω.

 

Όταν γράφεις αμερόληπτα, ή έστω πιστεύεις ότι είσαι αμερόληπτος, θα κάνεις κριτική σ' αυτόν που κυβερνά, δεν θα κάνεις στην αντιπολίτευση. Δηλαδή πόσοι από εσάς ξέρουν ποιοι είναι αντιπολίτευση στην Αμερική, την Γαλλία, την Γερμανία και πόσο συχνά μαθαίνετε τις απόψεις τους;.

 

Σας θέλουμε όλους κοντά μας και προσπαθούμε όλοι μας να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να δiευρύνουμε τον αριθμό αυτών που μας παρακολουθούν και αυτή τη στιγμή, αλλάζω σελίδα και πηγαίνοντας στο Google analytics βλέπω τον απίστευτο αριθμό των 1.613.574 μοναδικών επισκεπτών, όμως δεν μπορούμε να αλλάξουμε, είμαστε από την αρχή οι ίδιοι που ξεκίνησαν μια προσπάθεια κόντρα στο κατεστημένο, φαίνεται υπερβολικό, αλλά έτσι είναι.

 

Δεν έχουμε βοήθεια παρά μόνο από εσάς, σας παραθέτω κάποιες δηλώσεις μήπως και μερικοί καταλάβουν το άδικο του να φανατίζονται υπέρ του ενός ή του άλλου:

 

«Θεωρούμε πράξη ντροπής, πράξη καταισχύνης, πράξη ταπείνωσης του κάθε πολίτη αυτής της χώρας απ’ τη μια να αρπάζουν το ψωμί από το τραπέζι εκατομμυρίων ανθρώπων και απ’ την άλλη να τους πετούν κάποια ψίχουλα, για να εξαγοράσουν -όπως φαντάζονται- τη στήριξή τους στην ίδια πολιτική που τους έκλεψε το ψωμί κι έχει σκοπό να τους κλέψει και το τραπέζι, και τις καρέκλες, και το σπίτι. Αν αυτό δεν είναι ο απόλυτος πολιτικός ξεπεσμός, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Πρόκειται για μια πράξη βαθιά ανήθικη, που δείχνει τον φόβο τους μπροστά στις κάλπες». 

 

Ποιος τα είπε αυτά; Ο Αλέξης Τσίπρας το 2014 μετά τις παροχές του Αντώνη Σαμαρά με το ίδιο περίπου ποσό, όπως και ανακοίνωσε ο Τσίπρας σαν πρωθυπουργός.

 

Αυτοί κάνουν την δουλειά τους, αφού η πολιτική πια είναι επάγγελμα, και ίσως υπάρχει μια λογική σ' αυτό, μόνο που αυτό το επάγγελμα δεν ακολουθεί τα υπόλοιπα στην πτώση, αλλά μόνο στην άνοδο.

 

Θα σας παρακαλέσω επίσης να μην βρίζεται στις παρεμβάσεις σας στο FB, μπορείτε να λέτε την γνώμη σας, όποια κι αν είναι αυτή, αλλά οι βρισιές δεν έχουν θέση στις σελίδες μας.

 

Όσο για τον Βαρουφάκη, μου είναι δύσκολο να πιστέψω ότι κανείς από αυτούς που μας επικρίνουν για την αναδημοσίευση δεν συμφωνούσαν μαζί του πριν τον αποκαθηλώσει ο πρωθυπουργός μας.

 

 

Τέλος όλοι είμαστε αυτό που είπε κάποτε ένας ινδιάνος και έγινε αγαπημένο τραγούδι

 

 

Κώστας Ζουγρής