I’m Still Here («Ainda Estou Aqui» στα πορτογαλικά) είναι μια βαθιά συγκινητική και ιστορικά σημαντική ταινία του 2024, σκηνοθετημένη από τον βραζιλιάνο Walter Salles, βασισμένη στα απομνημονεύματα του Marcelo Rubens Paiva του 2015. Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία της Eunice Paiva, της συζύγου και μητέρας πέντε παιδιών, και της ασταμάτητης αναζήτησής της για δικαιοσύνη και αλήθεια μετά την βίαιη εξαφάνιση του συζύγου της, Rubens Paiva, υπό το στρατιωτικό καθεστώς της Βραζιλίας τη δεκαετία του 1970.
Η ιστορία ξεκινά στο Ρίο ντε Τζανέιρο του 1970, σε μια σχετικά ήρεμη στιγμή πριν η πολιτική καταστολή επεκταθεί βίαια στη ζωή των Paiva. Ο Rubens Paiva, πρώην βουλευτής και υποστηρικτής δημοκρατικών αξιών, ζει με τη σύζυγό του Eunice και τα πέντε τους παιδιά σε ένα όμορφο σπίτι κοντά στην παραλία. Η οικογενειακή ζωή είναι γεμάτη ζεστασιά, αγάπη και αισιοδοξία, αλλά υπό το φόντο μιας όλο και πιο καταπιεστικής στρατιωτικής δικτατορίας, οι εντάσεις αυξάνονται αόρατα.
Καθώς το πολιτικό κλίμα στην Βραζιλία επιδεινώνεται, το καθεστώς απαγορεύει ουσιαστικά κάθε μορφή αντίδρασης και ανοχής στη διαφωνία. Μια σειρά γεγονότων, όπως η απαγωγή του πρεσβευτή της Ελβετίας από επαναστατικές ομάδες, επιδεινώνει την πολιτική αστάθεια. Οι φίλοι των Paiva, γνωρίζοντας τον κίνδυνο, στέλνουν την μεγαλύτερη κόρη τους, τη Vera, στο Λονδίνο για προστασία.
Η ζωή της οικογένειας Paiva αλλάζει δραματικά τον Ιανουάριο του 1971, όταν στρατιωτικοί εισβάλλουν στο σπίτι και συλλαμβάνουν τον Rubens με πρόσχημα να δώσει «κατάθεση». Από εκείνη τη στιγμή, χάνεται κάθε ίχνος του· η ίδια η σύζυγός του και η έφηβη κόρη τους, Eliana, μεταφέρονται με κουκούλες σε άγνωστη τοποθεσία. Η Eunice περνά 12 ημέρες φυλακισμένη και υποβάλλεται σε ψυχολογική και σωματική πίεση, ακούγοντας τις κραυγές άλλων κρατουμένων χωρίς να γνωρίζει τι έχει συμβεί στον άντρα της.
Κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η στρατιωτική ηγεσία διαδίδει ψευδώς ότι ο Rubens έχει διαφύγει στο εξωτερικό, προκαλώντας μια αέναη αβεβαιότητα και οδύνη στην οικογένεια. Η Eunice επιμένει να μάθει την αλήθεια και κινεί νομικές διαδικασίες με τη βοήθεια του δικηγόρου Lino Machado, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την άρνηση της δικτατορίας να αποκαλύψει την τύχη του συζύγου της.
Η ζωή της Eunice μεταμορφώνεται· χάνει το σπίτι της και μετακομίζει στη Σάο Πάολο για να αρχίσει μια νέα ζωή για τα παιδιά της. Παρά την καταστροφή, δεν παραιτείται· σπουδάζει νομικά στην ηλικία των 48 ετών, αφιερώνοντας τη ζωή της στην υπεράσπιση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και καταγγέλλοντας τη βία του καθεστώτος.
Η ταινία κάνει άλματα στο χρόνο: βλέπουμε την Eunice να παραλαμβάνει επίσημο πιστοποιητικό θανάτου του Rubens το 1996, σχεδόν 25 χρόνια μετά την εξαφάνισή του, και να παρεμβαίνει δημόσια για αποζημιώσεις και δικαιοσύνη για τα θύματα του στρατιωτικού καθεστώτος. Στα τελευταία καρέ, η ηλικιωμένη Eunice, πλήρης αλτσχάιμερ, εμφανίζεται να αντιδρά έντονα σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ για την Εθνική Επιτροπή Αλήθειας, η οποία επιτέλους αναγνωρίζει επίσημα τα εγκλήματα της εποχής εκείνης.
Η ουσία του I’m Still Here δεν είναι μόνο η πολιτική καταστολή αλλά και η ανθεκτικότητα της ανθρώπινης ψυχής. Η ταινία δείχνει πώς μια απλή, στοργική οικογένεια βλέπει τη ζωή της να καταρρέει και πώς η Eunice μετατρέπει την προσωπική της τραγωδία σε έναν αγώνα για αλήθεια και μνήμη — μια πράξη αντίστασης απέναντι στην λήθη και την αδικία.
Η ταινία έγινε διεθνώς γνωστή και τιμήθηκε με πολλά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου του Oscar Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας το 2025, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που μια βραζιλιάνικη παραγωγή κατακτά αυτή την κορυφαία διάκριση.
Εν κατακλείδι, I’m Still Here είναι ένα συγκινητικό, βαθιά ανθρώπινο πολιτικό δράμα που συνδυάζει ιστορική μνήμη, προσωπική αντίσταση και συλλογική εμπειρία, προσφέροντας μια κινηματογραφική εμπειρία που μένει στο μυαλό και στην καρδιά του θεατή
