Το ξέρω είναι κουραστικό να γκρινιάζω σε μία χώρα που όλα δουλεύουν ρολόι και η ανάκαμψη αν δεν έρθει αύριο θα έρθει μεθαύριο, ή έστω κάποτε.

Είμαστε μια χώρα οπαδών σε ότι πιστεύουμε ή αγαπάμε και αρνούμαστε να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι.

Από τις πρώτες μέρες της κρίσης παρουσιάστηκε το  φαινόμενο της βλάβης των ασανσέρ στους περισσότερους από τους σταθμούς του προαστιακού της Αθήνας.

Τα περισσότερα από αυτά είναι ζήτημα αν δούλεψαν μερικούς μήνες και πραγματικά αποτελούν ένα καθρέπτη για την οικονομία της χώρας όπου παρά τις συχνές παραινέσεις των εκάστοτε υπουργών οικονομικών και πρωθυπουργών, η κατάσταση παραμένει πάντα κρίσιμη, και δεν ξέρουμε πραγματικά τι μας ξημερώνει.

Σκεφτείτε πόσες φορές τα τελευταία 6 χρόνια ακούσαμε για την επιστροφή στη δραχμή. Θα πει  κάποιος, ναί, αλλά παραμένουμε στο Ευρώ και οι φήμες διαψεύθηκαν όσες φορές κυκλοφόρησαν.

Το ξέρετε το τραγούδι που έλεγε ΄Χωρίς φωτιά καπνός δεν βγαίνει, μωρό μου πες μου τι συμβαίνει?'. Έ, αυτό βιώνουμε εδώ και χρόνια, μια μόνιμη ανασφάλεια που οδεύει προς το χειρότερο.

Το ξέρω ότι πιθανότατα δεν σας αρέσει να διαβάζετε πράγματα που δεν είναι αυτά που πιστεύετε ή αγαπάτε, το έχουμε σχεδόν όλοι οι Έλληνες αυτό το ...προτέρημα.

Όμως τα πράγματα είναι αδύνατον να συνεχισθούν έτσι χωρίς να προκληθεί κάποιο μοιραίο ατύχημα.

Είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που η κυβέρνησή της τρέμει το κρύο και το χιόνι. Τα λευκά Χριστούγεννα που είναι η χαρά και το όνειρο πολλών ανθρώπων, γι' αυτούς που μας κυβερνούν, είναι ένας εφιάλτης, αφού κινδυνεύουν να τιναχθούν όλα στον αέρα από έναν αστάθμητο παράγοντα όπως είναι ο καιρός.

Ας ευχηθούμε η επιδείνωση του καιρού να μην έχει άσχημες επιπτώσεις για συνανθρώπους μας που δεν έχουν την δυνατότητα να ζεσταθούν.

Σε λίγες μέρες έχουμε Χριστούγεννα, πόσοι μπορούν ελεύθερα να τραγουδήσουν τραγούδια όπως αυτά χωρίς να κινδυνεύουν να κατηγορηθούν ότι διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις?

Κώστας Ζουγρής