Το Odelay του Beck, που κυκλοφόρησε το 1996, αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά και επιδραστικά άλμπουμ της δεκαετίας του ’90, τόσο για την εναλλακτική σκηνή όσο και για την πορεία της σύγχρονης ποπ μουσικής. Πρόκειται για τον δεύτερο μεγάλο δίσκο του Beck Hansen και για το έργο που τον καθιέρωσε οριστικά ως μια μοναδική, απρόβλεπτη και πολυσχιδή καλλιτεχνική φωνή.
Το Odelay γεννήθηκε μέσα από μια περίοδο έντονου πειραματισμού. Ο Beck συνεργάστηκε στενά με τους παραγωγούς The Dust Brothers, οι οποίοι έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ήχου του άλμπουμ. Το αποτέλεσμα είναι ένα εκρηκτικό μίγμα από alternative rock, hip hop, folk, funk, ψυχεδέλεια, ηλεκτρονικά στοιχεία και lo-fi αισθητική. Ο δίσκος δεν ακολουθεί κανόνες· αντίθετα, τους αναμειγνύει, τους αποδομεί και τους επανασυνθέτει με παιγνιώδη διάθεση.
Στιχουργικά, το Odelay χαρακτηρίζεται από σουρεαλισμό, αποσπασματικές εικόνες, λεκτικά παιχνίδια και ειρωνεία. Ο Beck δεν ενδιαφέρεται για γραμμικές αφηγήσεις ή ξεκάθαρα μηνύματα. Οι στίχοι του λειτουργούν περισσότερο σαν κολάζ λέξεων και πολιτισμικών αναφορών, αντικατοπτρίζοντας τη σύγχυση, την υπερφόρτωση πληροφορίας και την ποπ κουλτούρα των ’90s. Παρά την επιφανειακή ακαταστασία, κάτω από το χιούμορ και τον παραλογισμό συχνά κρύβεται κοινωνικός σχολιασμός, υπαρξιακή αποστασιοποίηση και μια αίσθηση ειρωνικής μελαγχολίας.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της καριέρας του Beck. Το «Where It’s At», με τον χαρακτηριστικό του στίχο «two turntables and a microphone», έγινε ύμνος της εναλλακτικής σκηνής και συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του δίσκου: μινιμαλισμός, groove και αυτοσαρκασμός. Το «Devils Haircut» συνδυάζει blues riff με hip hop ρυθμούς, ενώ το «The New Pollution» προσφέρει ένα πιο ποπ, σχεδόν χορευτικό πρόσωπο του άλμπουμ. Αντίθετα, τραγούδια όπως το «Jack-Ass» και το «Sissyneck» φανερώνουν τη folk πλευρά του Beck, θυμίζοντας ότι πίσω από τα samples και τα beats υπάρχει ένας τραγουδοποιός με βαθιές ρίζες στην αμερικανική παράδοση.
Η παραγωγή του Odelay είναι πυκνή και πολυεπίπεδη. Samples, κιθάρες, loops, θόρυβοι και φωνητικά αποσπάσματα συνυπάρχουν με τρόπο που τότε ακουγόταν φρέσκος και ανορθόδοξος. Παρ’ όλα αυτά, ο δίσκος παραμένει αξιοσημείωτα συνεκτικός, χάρη στο έντονο προσωπικό ύφος του Beck και την αίσθηση ελευθερίας που διαπερνά κάθε κομμάτι.
Η υποδοχή του Odelay ήταν ενθουσιώδης τόσο από κοινό όσο και από κριτικούς. Το άλμπουμ απέσπασε δύο βραβεία Grammy και θεωρείται σήμερα κλασικό. Πέρα από την εμπορική του επιτυχία, η σημασία του έγκειται στο ότι άνοιξε τον δρόμο για έναν πιο υβριδικό, μεταμοντέρνο ήχο, επηρεάζοντας αμέτρητους καλλιτέχνες που κινήθηκαν ανάμεσα σε είδη χωρίς φόβο.
Συνολικά, το Odelay δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ της εποχής του· είναι μια δήλωση καλλιτεχνικής ανεξαρτησίας. Με χιούμορ, τόλμη και δημιουργικό χάος, ο Beck κατάφερε να αποτυπώσει το πνεύμα των ’90s και ταυτόχρονα να δημιουργήσει ένα έργο που παραμένει ζωντανό, απολαυστικό και επιδραστικό μέχρι σήμερα.
