Δεν είναι κρυφό το ότι σχεδόν όλος ο πλανήτης εκφράζει επιφυλάξεις για το κατά πόσον μπορεί η χώρα μας να βγει από την κρίση μόνο με τις δικές της δυνάμεις.

 

Σε αντίθεση με τις άλλες χώρες που αποδέχθηκαν τους όρους του μνημονίου όπως και εμείς αλλά κατάφεραν να πλησιάζουν στην έξοδο, εμείς όχι μόνο δεν τα καταφέραμε, αλλά είμαστε ακόμα χειρότερα από πριν.

 

Αυτό είναι σίγουρα θέμα συζήτησης των οικονομολόγων, αλλά η ουσία είναι ότι και να μας χαρίσουν αύριο το πρωί όλα τα χρέη μας, σε μερικά χρόνια θα δημιουργήσουμε καινούργια γιατί κανείς δεν θέλει να αλλάξει τρόπο ζωής.

 

Είναι παγκόσμια γνωστό το πόσο δημιουργικός και έξυπνος είναι ο λαός μας που εκτός Ελλάδος μεγαλουργεί και διακρίνεται σε όλους τους τομείς.

 

Όσοι μένουν στην Ελλάδα δεν είναι βέβαια χαζοί, είναι ακόμα πιο έξυπνοι γιατί συχνά καταφέρνουν να συνταξιοδοτηθούν σε ηλικίες που στην υπόλοιπη Ευρώπη δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχουν.

 

Άρκετοί άλλοι μπαίνουν στο πρόγραμμα εθελουσίας εξόδου του δημοσίου σε ηλικία κάτω από 50 ετών και παίρνουν σύνταξη μετά από μερικά χρόνια ή επαναπροσλαμβάνονται από μία επόμενη κυβέρνηση.

 

Οι συνθήκες εργασίας στις περισσότερες υπηρεσίες του δημοσίου είναι πραγματικά άνισες σε σχέση με αυτές των υπόλοιπων Ελλήνων. Υπάρχουν υπηρεσίες που δέχονται το κοινό μέχρι την 1 και όχι όλες τις μέρες τις εβδομάδος, μιλάμε για πραγματική παράνοια.

 

Για την αδυναμία μας να καλύψουμε τα χρέη μας πάντα βέβαια φταίνε οι ξένοι από τους οποίους πάντα ζητάμε περισσότερο χρόνο.

 

Εκτός από την οικονομία, στην οποία είμαστε άσσοι και οι ξένοι ηλίθιοι, το ίδιο συμβαίνει και στην μουσική.

 

Ελάχιστα άτομα, που όμως περνάνε τις απόψεις τους από το διαδίκτυο ή διάφορα έντυπα, προσπαθούν να μας πείσουν ότι ο Bob Dylan που διασκεύασε Frank Sinatra είναι σχεδόν ηλίθιος, αφού τόλμησε να ερμηνεύσει τραγούδια του εξαιρετικού τραγουδιστή, όμως οι κριτικές για το άλμπουμ του Shadows In The Night είναι στο σύνολο τους πολύ καλές μέχρι εξαιρετικές, με εξαίρεση το Βρετανικό περιοδικό NME που οι απόψεις του τυχαία συμπίπτουν συνήθως με αυτές των Ελλήνων ειδικών που απορρίπτουν οτιδήποτε το ξέρουν περισσότεροι από 100000 άτομα στον πλανήτη.

 

Το άλμπουμ όμως, εκτός από τις εξαιρετικές κριτικές, είχε και εμπορική αποδοχή και πήγε ήδη Νο 1 στην Αγγλία 51 χρόνια μετά το πρώτο του Νο 1 εκεί το 1964, ανάλογη πορεία αναμένεται να έχει και στην Αμερική.

 

Δηλαδή ένας τραγουδιστής της δεκαετίας του '60 πηγαίνει στο Νο 1 το 2015 με τραγούδια ηλικίας 50-60-70 ακόμα και 80 ετών.

 

Οι ίδιοι κύκλοι απορρίπτουν ονόματα όπως ο Eminem, o Kanye West, οι Coldplay, Η Taylor Swift  και αρκετοί ακόμα που είτε το θέλουν είτε όχι, έγραψαν την ιστορία των τελευταίων 20 ετών.

 

Για να μην μιλήσουμε για την αντιπάθεια στον Bono, τον Sting και γενικά όσους γνωρίζουν επιτυχία, αλλά δεν συνηθίζουν να δίνουν σημασία στους μουσικοκριτικούς, απλά κάνουν την δουλειά τους τραγουδώντας.

 

Έχουμε κουραστεί να κάνουμε τον δάσκαλο σε κάποιους που θεωρούν αμάρτημα το να παρακολουθεί κανείς τις μουσικές εξελίξεις σε παγκόσμια κλίμακα και ότι η επιτυχία στο τραγούδι δεν έρχεται για αυτούς που υποστηρίζουν επειδή φταίει η άτιμη κοινωνία που δεν ψάχνει όσο πρέπει τους καλλιτέχνες της κάθε γειτονιάς που αναφέρουν τα εκατοντάδες χιλιάδες blog στον πλανήτη.

 

Κώστας Ζουγρής