manic-street-peachers32

 

Οι λίστες είναι για όλους τους μουσικόφιλους μια ένοχη απόλαυση, ιδιαίτερα οι λίστες με τα άλμπουμ που ξεχώρισαν κάθε χρονιά. Γα πολλούς από μας είναι ένας εύκολος τρόπος να ταξινομήσουμε τις μουσικές μας αναμνήσεις για να μπορούμε εύκολα να ανακαλούμε ό,τι καλύτερο σημάδεψε τη ζωή μας μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Συγχρόνως όμως, εξυπηρετούν και τη βιομηχανία της μουσικής και των Μέσων που με τον τρόπο τους επιβάλλουν στην κοινή γνώμη μια άποψη-‘ταμπέλα’ για την πρόσφατη ιστορία της μουσικής σαν να είναι δεδομένη και τελεσίδικη.

 

Αλλά τα πάντα είναι σχετικά. Κοιτάζοντας τις λίστες για το 2014 που έχουν ήδη ανακοινώσει  μεγάλα μουσικά έντυπα και sites, μπορείτε να παρατηρήσετε εύκολα την παρουσία πολλών καλλιτεχνών με μεγάλη ήδη πορεία στη μουσική, από τους Manic Street Preachers μέχρι τη Neneh Cherry. Και μπορεί να χαιρόμαστε που τόσα χρόνια μετά αυτοί οι καλλιτέχνες είναι ακόμα στην ποθητή λίστα με τα καλύτερα, αλλά πόσο πραγματικά καλές είναι οι τελευταίες τους δουλειές σε σύγκριση με αυτές του δικού τους παρελθόντος;

 

Manic Street Preachers - Futurology

 

 

Χαιρόμαστε που οι παλιοί μας φίλοι οι Manics επέστρεψαν δυναμικά, αλλά πιστεύουμε ότι τους χωρίζει μεγάλη απόσταση από την μπάντα του This Is My Truth Tell Me Yours του 1998:

 

 

Damon Albarn - Everyday Robots

 

 

Συμφωνούμε ότι το άλμπουμ του DamonAlbarnείναι δίκαια στα κορυφαία του 2014, αλλά μπορεί να συγκριθεί με οποιαδήποτε από τις καλύτερες στιγμές των Blur;Συγκρίνετε το Beetlebum του 1997:

 

 

Beck - MorningPhase

 

 

Είχε καιρό να εμφανιστεί ο Beck και σίγουρα παραμένει ενδιαφέρον και το άλμπουμ του είναι άξιο προσοχής, αλλά αν γυρίσουμε πίσω στο Odelayτου 1997 η διαφορά μουσικού επιπέδου είναι χαώδης:

 

 

Jack White - Lazaretto

 

 

Παραμένει από τις πιο πολυσυζητημένες και πολυσχιδείς προσωπικότητες του σύγχρονου ροκ και το αλμπουμ του το αποδεικνύει, αλλά τώρα πια ακούγεται πιο πολύ σαν να ακολουθεί τις επιρροές του παρά σαν δημιουργός νέου ήχου. Συγκρίνετε το ασυγκράτητο Seven Nation Army που είναι ήδη 11 ετών:

 

 

Neneh Cherry - Blank Project

 

 

Μια απρόσμενη έκπληξη η επιστροφή μιας σημαντικής γυναικείας παρουσίας. Καλοδεχούμενος ο ακτιβισμός και οι μαχητικές της απόψεις , αλλά η μουσική ακούγεται άψυχη μπροστά στα πρώτα της κομμάτια ήδη από το 1988:

 

 

Morrissey - World Peace Is None Of Your Business

 

 

Πρέπει κανείς να προσέχει τι λέει για έναν μουσικό και στιχουργό σαν τον Morrissey, όχι μόνο από αγάπη αλλά κι από σεβασμό για το τι μας έχει προσφέρει εδώ και 30 χρόνια. Αλλά ακόμη κι ο πιο πιστός του φαν θα δυσκολευτεί να υποστηρίξει ότι το τελευταίο του άλμπουμ είναι της ίδιας κλάσης με πολλά από τα προηγούμενα, ακόμη και με το πρώτο του, του 1988:

 

 

Johnny Marr - Playland

 

 

Και ο έταιρος των Smiths κατάφερε φέτος να έχει ένα άλμπουμ που ξεχώρισαν σχεδόν όλα τα μουσικά έντυπα. Αλλά αν παραβάλετε την δουλειά που έκανε στην κιθάρα και στην σύνθεση πριν 30 χρόνια με τους Smiths, τα συμπεράσματα δικά σας…

 

 

U2 - Songs of Innocence

 

 

Είναι το συγκρότημα-θρύλος που όλοι αγαπούν να μισούν, κυρίως γιατί εδώ και χρόνια λειτουργούν περισσότερο με όρους επιχείρησης και λιγότερο σαν ροκ μπάντα. Αλλά το πολύ-συζητημένο τους άλμπουμ περιέχει πράγματι μερικά καλά τραγούδια, απ’ αυτά που δεν μπορείς να αντισταθείς. Και πάλι όμως, σκεφθείτε ότι πριν από 23 χρόνια έφτιαχναν κομμάτια σαν κι αυτό:

 

 

Interpol- 'El Pintor'

 

 

Οι Interpol δεν πρόλαβαν να παλιώσουν πολύ ακόμα. Κι όμως, όσο κι αν το περιλαμβάνουν στα καλύτερα της χρονιάς, το φετινό άλμπουμ τους μας κάνει να νοσταλγούμε τον ήχο τους πριν από 12 χρόνια:

 

 

Kasabian - 48:13

 

 

Ούτε οι Kasabian είναι τόσο παλιοί, αλλά το τελευταίο τους είναι άνισο, αμήχανο και άψυχο. Ακόμη κι έτσι, μπήκαν στα καλύτερα του 2014, που προφανώς κάτι σημαίνει για το επίπεδο της χρονιάς. Συγκρίνετέ τους με τον εαυτό τους μόλις πριν 5 χρόνια:

 

 

Εν ολίγοις, τα άλμπουμ του 2014 είναι χαλαρά, βαριεστημένα, ξαναμασημένα, κοντύτερα σε έμπνευση και στενότερα σε ορίζοντα. Ίσως λοιπόν να ήρθε η στιγμή να ασχοληθούμε όλοι λιγότερο με τις λίστες της χρονιάς και περισσότερο με την ουσία της μουσικής διαχρονικά.Η μουσική αξία δεν μετριέται με το ημερολόγιο.

 

Λουκάς Ιωάννου