Η ταινία «Annie Hall» (1977) του Γούντι Άλεν αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές ρομαντικές κομεντί του αμερικανικού κινηματογράφου και ταυτόχρονα ένα προσωπικό, νευρωτικό και βαθιά ανθρώπινο πορτρέτο της σύγχρονης σχέσης. Με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Γούντι Άλεν και την Νταϊάν Κίτον, η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός έρωτα όχι με γραμμικό τρόπο, αλλά μέσα από μνήμες, αναδρομές, φαντασιώσεις και αυτοσαρκασμό, σπάζοντας τους κλασικούς αφηγηματικούς κανόνες.
Κεντρικός ήρωας είναι ο Άλβι Σίνγκερ, ένας εβραϊκής καταγωγής κωμικός από τη Νέα Υόρκη, έντονα νευρωτικός, απαισιόδοξος και εμμονικός με τον θάνατο, την ψυχανάλυση και την αποτυχία των ανθρώπινων σχέσεων. Από την αρχή της ταινίας, ο Άλβι απευθύνεται άμεσα στο κοινό, προσπαθώντας να κατανοήσει γιατί απέτυχε η σχέση του με την Άννι Χολ, τη γυναίκα που, όπως παραδέχεται, αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη.
Η Άννι Χολ παρουσιάζεται ως μια αδέξια, αυθόρμητη και γοητευτικά ατελής γυναίκα από το Ουισκόνσιν, με ιδιαίτερο τρόπο ομιλίας, ανασφάλειες και έντονη ανάγκη για αυτοπροσδιορισμό. Η γνωριμία της με τον Άλβι ξεκινά μέσα από καθημερινές, σχεδόν ασήμαντες στιγμές, που όμως αποκτούν βαρύτητα λόγω της ειλικρίνειας και της συναισθηματικής τους έντασης. Η σχέση τους αναπτύσσεται ανάμεσα σε κινηματογραφικές βραδιές, φιλοσοφικές συζητήσεις, αμήχανες κοινωνικές συναναστροφές και συνεχείς αναλύσεις των συναισθημάτων τους.
Η ταινία δεν εστιάζει τόσο στην πλοκή όσο στη συναισθηματική εμπειρία της σχέσης. Μέσα από μη χρονολογική αφήγηση, ο Άλεν παρουσιάζει τα στάδια του έρωτα: την αρχική έλξη, τη χαρά της συντροφικότητας, τις συγκρούσεις, τις ανασφάλειες, την απομάκρυνση και τελικά τον χωρισμό. Οι διαφορές ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες γίνονται όλο και πιο εμφανείς: ο Άλβι παραμένει δεμένος με τη Νέα Υόρκη, τον κυνισμό και την πνευματική ανάλυση, ενώ η Άννι εξελίσσεται, αποκτά αυτοπεποίθηση και επιθυμεί μια πιο ανοιχτή, λιγότερο καταπιεστική ζωή.
Ιδιαίτερο στοιχείο της ταινίας είναι η σκηνοθετική της τόλμη. Ο Γούντι Άλεν χρησιμοποιεί πρωτοποριακές τεχνικές, όπως το σπάσιμο του «τέταρτου τοίχου», κινούμενα υποτιτλισμένα εσωτερικά μονολόγια, φανταστικές σκηνές και σουρεαλιστικά επεισόδια, για να αποδώσει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το μυαλό του ήρωα. Όλα αυτά υπηρετούν τον βασικό στόχο της ταινίας: να δείξει πόσο περίπλοκες, αντιφατικές και συχνά αυτοκαταστροφικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.
Το «Annie Hall» δεν είναι απλώς μια ρομαντική ιστορία· είναι μια ταινία για τη μνήμη, την απώλεια και την ανάγκη του ανθρώπου να βρίσκει νόημα ακόμα και στις αποτυχημένες σχέσεις. Το φινάλε, με τον Άλβι να αποδέχεται ότι κάποιες σχέσεις τελειώνουν παρ’ όλη την αγάπη, αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση αισιοδοξίας και ωριμότητας. Γι’ αυτό και η ταινία παραμένει διαχρονική: μιλά με χιούμορ και ειλικρίνεια για κάτι βαθιά ανθρώπινο — τον τρόπο που αγαπάμε, πληγώνουμε και θυμόμαστε.
