Η ταινία «Let the Right One In» (2008), σε σκηνοθεσία του Τόμας Άλφρεντσον και βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιον Άιβιντε Λίντκβιστ, αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και ατμοσφαιρικά δείγματα σύγχρονου ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Αν και συχνά κατατάσσεται στο είδος του τρόμου ή των ταινιών με βρικόλακες, στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα βαθιά ανθρώπινο δράμα που εξερευνά τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα, την παιδική βία και την ανάγκη για αγάπη και αποδοχή.
Η ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του 1980, σε ένα παγωμένο προάστιο της Στοκχόλμης. Κεντρικός ήρωας είναι ο Όσκαρ, ένα μοναχικό, εσωστρεφές αγόρι περίπου δώδεκα ετών. Ζει με τη μητέρα του, μετά το διαζύγιο των γονιών του, και περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του μόνος. Στο σχολείο γίνεται συστηματικά θύμα bullying από μεγαλύτερα παιδιά, γεγονός που τον γεμίζει θυμό, φόβο και φαντασιώσεις εκδίκησης. Ο Όσκαρ δυσκολεύεται να εκφράσει τα συναισθήματά του και αναζητά απεγνωσμένα κάποιον να τον καταλάβει.
Η ζωή του αλλάζει όταν στο διπλανό διαμέρισμα μετακομίζει η Έλι, ένα παράξενο κορίτσι στην ίδια περίπου ηλικία, που ζει με έναν μυστηριώδη άντρα. Από την πρώτη στιγμή, η Έλι φαίνεται διαφορετική: αποφεύγει τους ανθρώπους, δεν πηγαίνει σχολείο και εμφανίζεται μόνο τη νύχτα. Παρά την απόκοσμη συμπεριφορά της, ανάμεσα στα δύο παιδιά αναπτύσσεται μια τρυφερή και ειλικρινής φιλία. Ο Όσκαρ βρίσκει στην Έλι κάποιον που τον αποδέχεται χωρίς κρίση, ενώ εκείνη βλέπει σε αυτόν μια σπάνια πηγή καλοσύνης και συντροφικότητας.
Σταδιακά αποκαλύπτεται πως η Έλι είναι βρικόλακας, παγιδευμένη σε ένα παιδικό σώμα εδώ και δεκαετίες. Ο άντρας που τη συνοδεύει δεν είναι πατέρας της, αλλά ένας άνθρωπος που τη φροντίζει και σκοτώνει για να της εξασφαλίσει αίμα. Οι φόνοι που διαπράττονται στην περιοχή δημιουργούν φόβο και αναστάτωση, ενώ η βία λειτουργεί ως σκοτεινό φόντο για τη σχέση των δύο παιδιών. Η ταινία δεν εξιδανικεύει τον βρικόλακα· αντίθετα, παρουσιάζει τη φύση της Έλι ως τραγική και αναπόφευκτη, γεμάτη ενοχές και μοναξιά.
Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, η σχέση του Όσκαρ και της Έλι βαθαίνει. Εκείνη τον ενθαρρύνει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ενώ εκείνος καλείται να αποδεχτεί την αληθινή της φύση. Το κεντρικό ερώτημα της ταινίας αφορά το τίμημα της αγάπης: μέχρι ποιο σημείο μπορεί κανείς να δεχτεί το σκοτάδι του άλλου για να μη μείνει μόνος; Η φράση «άσε με να μπω μέσα», που δίνει και τον τίτλο στην ταινία, λειτουργεί τόσο κυριολεκτικά (σύμφωνα με τον μύθο των βρικολάκων) όσο και μεταφορικά, ως πρόσκληση για συναισθηματική εγγύτητα.
Η σκηνοθεσία του Άλφρεντσον είναι λιτή, με ψυχρούς χρωματικούς τόνους και αργούς ρυθμούς, που ενισχύουν την αίσθηση απομόνωσης και μελαγχολίας. Η βία παρουσιάζεται χωρίς υπερβολή, σχεδόν σιωπηλά, κάνοντας την ακόμα πιο σοκαριστική. Το «Let the Right One In» ξεχωρίζει γιατί χρησιμοποιεί το υπερφυσικό όχι για να τρομάξει απλώς, αλλά για να μιλήσει με ευαισθησία για τον πόνο της παιδικής ηλικίας και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση.
