Η ταινία «The Wrestler» (2008), σε σκηνοθεσία του Ντάρεν Αρονόφσκι, αποτελεί ένα σκληρό αλλά βαθιά ανθρώπινο πορτρέτο της παρακμής, της μοναξιάς και της ανάγκης για λύτρωση. Πρωταγωνιστής είναι ο Μίκι Ρουρκ, σε έναν ρόλο-επιστροφή που του χάρισε διεθνή αναγνώριση, ενσαρκώνοντας τον Ράντι “The Ram” Ρόμπινσον, έναν παλαιστή επαγγελματικής πάλης που γνώρισε δόξα τη δεκαετία του ’80, αλλά πλέον παλεύει να επιβιώσει τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.
Ο Ράντι ζει στο περιθώριο, μακριά από τα φώτα και τα γεμάτα στάδια του παρελθόντος. Το σώμα του φέρει ανεξίτηλα τα σημάδια μιας ζωής γεμάτης τραυματισμούς, ουλές και υπερβολές. Μετά από έναν σοβαρό καρδιακό τραυματισμό, οι γιατροί τού απαγορεύουν να συνεχίσει την καριέρα του στο ρινγκ, προειδοποιώντας τον ότι οποιαδήποτε επιστροφή μπορεί να αποβεί μοιραία. Αυτή η είδηση τον φέρνει αντιμέτωπο με μια οδυνηρή αλήθεια: χωρίς την πάλη, δεν ξέρει ποιος είναι.
Προσπαθώντας να προσαρμοστεί σε μια «κανονική» ζωή, ο Ράντι πιάνει δουλειά σε ένα σούπερ μάρκετ, κόβοντας αλλαντικά και ακολουθώντας μια μονότονη ρουτίνα. Ωστόσο, αυτή η καθημερινότητα τον πνίγει. Οι συνάδελφοί του τον αντιμετωπίζουν αδιάφορα, ενώ οι πελάτες σπάνια αναγνωρίζουν τον άλλοτε διάσημο παλαιστή. Η αντίθεση ανάμεσα στη σιωπηλή ανωνυμία του παρόντος και τη θορυβώδη λατρεία του παρελθόντος τον οδηγεί σε βαθιά υπαρξιακή κρίση.
Παράλληλα, ο Ράντι προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση του με την αποξενωμένη κόρη του, τη Στέφανι. Η απουσία του από τη ζωή της, λόγω της αφοσίωσής του στην καριέρα, έχει αφήσει πληγές που δεν κλείνουν εύκολα. Παρότι κάνει ειλικρινείς προσπάθειες να επανορθώσει, οι ενοχές του και οι επαναλαμβανόμενες αποτυχίες του δυσκολεύουν την προσέγγιση. Η σχέση αυτή λειτουργεί ως καθρέφτης των επιλογών του και της τιμής που πλήρωσε για τη δόξα.
Σημαντικό ρόλο στην ταινία παίζει και η Μάρσα, μια στρίπερ με την οποία ο Ράντι αναπτύσσει μια εύθραυστη, σχεδόν τρυφερή σχέση. Και οι δύο ζουν από μια εικόνα που φθείρεται με τον χρόνο και αντιμετωπίζουν τον φόβο της εγκατάλειψης και της γήρανσης. Η μεταξύ τους σύνδεση δεν βασίζεται τόσο στον ρομαντισμό όσο στην αμοιβαία κατανόηση δύο ανθρώπων που ξέρουν ότι το κοινό τους αγαπά μόνο όσο μπορούν να προσφέρουν θέαμα.
Η σκηνοθεσία του Αρονόφσκι είναι ωμή και ρεαλιστική, με χειροκίνητη κάμερα και κοντινά πλάνα που ακολουθούν τον Ράντι σαν σκιά, ενισχύοντας την αίσθηση εγκλωβισμού. Η ταινία δεν εξιδανικεύει τον κόσμο της επαγγελματικής πάλης, αλλά αποκαλύπτει τη σωματική και ψυχική φθορά πίσω από το θέαμα. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει το τραγικό στοιχείο ενός ανθρώπου που βρίσκει νόημα μόνο όταν τον χειροκροτούν.
Το «The Wrestler» είναι μια συγκινητική μελέτη χαρακτήρα για την ταυτότητα, τη φήμη και το τίμημα της αυτοκαταστροφικής αφοσίωσης σε ένα όνειρο. Το φινάλε της ταινίας, ανοιχτό και συναισθηματικά φορτισμένο, αφήνει τον θεατή να αναλογιστεί αν η αληθινή νίκη βρίσκεται στην επιβίωση ή στην απόλυτη αφοσίωση σε αυτό που αγαπά κανείς περισσότερο, ακόμη κι αν αυτό κοστίζει τα πάντα.
