Το Slowhand (1977) αποτελεί έναν από τους πιο εμβληματικούς και επιδραστικούς δίσκους της καριέρας του Eric Clapton, αλλά και γενικότερα της ροκ και μπλουζ σκηνής των δεκαετιών του ’70. Κυκλοφόρησε σε μια περίοδο κατά την οποία ο Clapton είχε ήδη εδραιωθεί ως θρύλος της κιθάρας, ωστόσο αναζητούσε μια πιο ώριμη, λιτή και εσωστρεφή μουσική ταυτότητα, μακριά από την εκρηκτική δεξιοτεχνία των Cream ή την ένταση των Derek and the Dominos.
Ο τίτλος “Slowhand” προέρχεται από το παρατσούκλι που του έδωσαν οι θαυμαστές του στα live, όταν καθυστερούσε να αλλάξει χορδές και το κοινό άρχιζε να χειροκροτεί ρυθμικά. Το όνομα αυτό συμβολίζει ιδανικά τη φιλοσοφία του άλμπουμ: λιγότερη επίδειξη, περισσότερη αίσθηση, συναίσθημα και groove. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε με παραγωγό τον Glyn Johns, γνωστό για τη συνεργασία του με τους Rolling Stones και τους Eagles, γεγονός που εξηγεί τον καθαρό, ζεστό και άκρως «ζωντανό» ήχο του δίσκου.
Το Slowhand ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο μπλουζ, το ροκ και το soft rock, με έντονες επιρροές από την αμερικανική roots μουσική. Ο Clapton δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τεχνικά σόλο, αλλά να υπηρετήσει το τραγούδι. Η κιθάρα του είναι εκφραστική, μεστή και απόλυτα ελεγχόμενη, αφήνοντας χώρο στη μελωδία και τη φωνή. Παρότι δεν θεωρείται μεγάλος τραγουδιστής, εδώ αποδίδει με ειλικρίνεια και συναισθηματική ωριμότητα.
Ο δίσκος περιλαμβάνει μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της καριέρας του. Το “Cocaine”, γραμμένο από τον J.J. Cale, ανοίγει το άλμπουμ με έναν υπόγειο, σχεδόν υπνωτικό ρυθμό, αποτυπώνοντας τη σκοτεινή πλευρά της εξάρτησης, χωρίς διδακτισμό. Το “Wonderful Tonight” αποτελεί μία από τις πιο διάσημες ερωτικές μπαλάντες όλων των εποχών, γραμμένη για την Pattie Boyd. Με απλότητα και τρυφερότητα, το τραγούδι αναδεικνύει την ευαισθησία του Clapton, τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά.
Ιδιαίτερη θέση κατέχει και το “Lay Down Sally”, ένα πιο ανάλαφρο, σχεδόν country-flavored κομμάτι, που δείχνει την άνεσή του να πειραματίζεται με διαφορετικά στυλ. Αντίστοιχα, το “After Midnight”, επίσης σύνθεση του J.J. Cale, κινείται σε χαλαρούς μπλουζ-ροκ ρυθμούς και ενισχύει τη συνοχή του άλμπουμ. Κομμάτια όπως το “Next Time You See Her” και το “The Core” προσθέτουν βάθος και συναισθηματική πολυπλοκότητα, αποκαλύπτοντας έναν Clapton πιο ώριμο και εσωτερικό.
Το Slowhand γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως το κορυφαίο σόλο άλμπουμ του Eric Clapton. Πέρα από τις πωλήσεις και τις επιτυχίες στα charts, η σημασία του έγκειται στο ότι καθόρισε το ύφος της μεταγενέστερης καριέρας του: έναν ήχο λιτό, ανθρώπινο και συναισθηματικά άμεσο. Είναι ένας δίσκος που δεν βασίζεται στη φανφάρα, αλλά στη διαχρονικότητα, και γι’ αυτό παραμένει επίκαιρος και αγαπητός σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του.
