Πρέπει να το δεις: Dr. Strangelove Or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)
Η ταινία «Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb» (1964), σε σκηνοθεσία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές πολιτικές σάτιρες στην ιστορία του κινηματογράφου. Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ και με φόντο τον Ψυχρό Πόλεμο, η ταινία χρησιμοποιεί το χιούμορ και την υπερβολή για να σχολιάσει τον παραλογισμό της πυρηνικής κούρσας εξοπλισμών και την επικινδυνότητα της ανθρώπινης εξουσίας όταν συνδυάζεται με τον φόβο, την παράνοια και τη γραφειοκρατία.
Η υπόθεση ξεκινά όταν ο στρατηγός της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ Τζακ Ντ. Ρίπερ, πεπεισμένος ότι οι Σοβιετικοί προσπαθούν να «μολύνουν» τα σωματικά υγρά των Αμερικανών μέσω του πόσιμου νερού, αποφασίζει να ενεργοποιήσει μονομερώς ένα σχέδιο πυρηνικής επίθεσης κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Χωρίς έγκριση από την πολιτική ηγεσία, διατάζει μια μοίρα βομβαρδιστικών B-52 να κατευθυνθούν προς τους στόχους τους, ενώ ταυτόχρονα διακόπτει κάθε επικοινωνία, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη την ανάκληση της εντολής.
Παράλληλα, η δράση μεταφέρεται στο Πεντάγωνο, και συγκεκριμένα στην αίθουσα πολέμου (War Room), όπου ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Μέρκιν Μάφλεϊ, προσπαθεί απεγνωσμένα να αποτρέψει την πυρηνική καταστροφή. Σε μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας, ο Πρόεδρος επικοινωνεί τηλεφωνικά με τον Σοβιετικό ομόλογό του, προσπαθώντας με αμήχανο και σχεδόν κωμικό τρόπο να του εξηγήσει ότι η επικείμενη επίθεση είναι… ένα τρομερό λάθος. Η συνομιλία αυτή αποκαλύπτει τον παραλογισμό της «ισορροπίας τρόμου», όπου η παγκόσμια ειρήνη εξαρτάται από ψυχρές, σχεδόν μηχανικές διαδικασίες.
Στην ίδια αίθουσα βρίσκεται και ο μυστηριώδης Dr. Strangelove, πρώην Ναζί επιστήμονας και σύμβουλος πυρηνικής στρατηγικής. Καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και με ένα χέρι που φαίνεται να έχει δική του βούληση, ο χαρακτήρας αυτός ενσαρκώνει τη σκοτεινή πλευρά της επιστημονικής λογικής, όπου η ανθρώπινη ζωή αντιμετωπίζεται ως στατιστικό μέγεθος. Ο Strangelove προτείνει «λογικές» λύσεις για την επιβίωση της ανθρωπότητας μετά από έναν πυρηνικό όλεθρο, όπως η δημιουργία υπόγειων καταφυγίων με επιλεγμένο πληθυσμό, αποκαλύπτοντας την απανθρωπιά που μπορεί να κρύβεται πίσω από την ψυχρή τεχνοκρατική σκέψη.
Ταυτόχρονα, η ταινία παρακολουθεί και ένα από τα βομβαρδιστικά που πλησιάζει στον στόχο του. Παρά τις προσπάθειες ανάκλησης, τεχνικά προβλήματα και η άκαμπτη στρατιωτική πειθαρχία οδηγούν το πλήρωμα στο να συνεχίσει την αποστολή μέχρι τέλους. Η κορύφωση έρχεται με την ενεργοποίηση της σοβιετικής «Μηχανής της Ημέρας της Κρίσεως», ενός αυτόματου συστήματος που εγγυάται την πλήρη καταστροφή του πλανήτη σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης.
Η ταινία κλείνει με μια ειρωνικά αισιόδοξη νότα, καθώς ο Dr. Strangelove μιλά για την «επιβίωση» της ανθρωπότητας, την ώρα που στην οθόνη προβάλλονται αλλεπάλληλες εκρήξεις πυρηνικών βομβών υπό τους ήχους του τραγουδιού “We’ll Meet Again”. Το μήνυμα είναι σαφές: η τυφλή εμπιστοσύνη στα όπλα, στα συστήματα και στους «ειδικούς» μπορεί να οδηγήσει όχι στην ασφάλεια, αλλά στην απόλυτη καταστροφή. Ο Κιούμπρικ, μέσα από το μαύρο χιούμορ, καταφέρνει να παρουσιάσει έναν από τους πιο τρομακτικούς εφιάλτες της σύγχρονης εποχής με τρόπο ταυτόχρονα κωμικό και βαθιά ανησυχητικό.
