Η ταινία Toy Story (1995), σε σκηνοθεσία του Τζον Λάσετερ και παραγωγή της Pixar σε συνεργασία με τη Disney, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του κινηματογράφου, καθώς είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία εξ ολοκλήρου φτιαγμένη με τρισδιάστατα υπολογιστικά γραφικά. Πέρα όμως από την τεχνολογική της καινοτομία, ξεχωρίζει για την ουσιαστική της ιστορία, τους αξέχαστους χαρακτήρες και τα διαχρονικά μηνύματά της γύρω από τη φιλία, τη ζήλια και την αποδοχή της αλλαγής.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στον κόσμο των παιχνιδιών ενός μικρού αγοριού, του Άντι. Όταν ο Άντι δεν βρίσκεται στο δωμάτιό του, τα παιχνίδια του ζωντανεύουν, μιλούν, κινούνται και έχουν συναισθήματα. Αρχηγός της ομάδας είναι ο Γούντι, ένας καουμπόης-κούκλα, που θεωρείται το αγαπημένο παιχνίδι του Άντι και απολαμβάνει τον σεβασμό όλων. Η ζωή στο δωμάτιο κυλά ήρεμα και οργανωμένα μέχρι τη μέρα των γενεθλίων του Άντι, όταν κάνει την εμφάνισή του ένα νέο παιχνίδι: ο Μπαζ Λαϊτγίαρ, ένας μοντέρνος διαστημικός ήρωας με φώτα, φράσεις και εντυπωσιακές δυνατότητες.
Η άφιξη του Μπαζ ανατρέπει τις ισορροπίες. Ο Άντι ενθουσιάζεται μαζί του και ο Γούντι νιώθει ότι απειλείται η θέση του ως το αγαπημένο παιχνίδι. Η ζήλια και η ανασφάλεια τον οδηγούν σε παρορμητικές πράξεις, με αποτέλεσμα ο Μπαζ να χαθεί εκτός σπιτιού. Μέσα από μια σειρά παρεξηγήσεων, και οι δύο ήρωες βρίσκονται μακριά από το δωμάτιο του Άντι, αντιμέτωποι με τον έξω κόσμο, που αποδεικνύεται επικίνδυνος και απρόβλεπτος.
Κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς τους, ο Γούντι και ο Μπαζ αναγκάζονται να συνεργαστούν για να επιστρέψουν στο σπίτι πριν η οικογένεια του Άντι μετακομίσει. Ο Μπαζ, που αρχικά πιστεύει πως είναι αληθινός διαστημικός φρουρός και όχι παιχνίδι, έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, γεγονός που τον οδηγεί σε εσωτερική κρίση. Από την άλλη, ο Γούντι αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η αξία του δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το αν είναι «το αγαπημένο παιχνίδι», αλλά από τη σχέση του με τον Άντι και τους φίλους του.
Ένας σημαντικός δευτερεύων χαρακτήρας είναι ο Σιντ, το παιδί της διπλανής πόρτας, που καταστρέφει και παραμορφώνει παιχνίδια. Μέσα από αυτόν, η ταινία δείχνει μια πιο σκοτεινή πλευρά του παιδικού κόσμου, τονίζοντας την ανάγκη για φροντίδα και σεβασμό, ακόμα και προς τα αντικείμενα. Οι σκηνές στο σπίτι του Σιντ προσθέτουν ένταση, αλλά και χιούμορ, χωρίς να χάνεται ο οικογενειακός χαρακτήρας της ταινίας.
Στο τέλος, ο Γούντι και ο Μπαζ καταφέρνουν να επιστρέψουν στον Άντι, έχοντας πλέον αναπτύξει μια δυνατή φιλία. Ο Γούντι αποδέχεται ότι μπορεί να μοιραστεί την αγάπη του παιδιού, ενώ ο Μπαζ βρίσκει νόημα στο να είναι παιχνίδι και να κάνει τον Άντι χαρούμενο. Η ταινία κλείνει με ένα αισιόδοξο μήνυμα: η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη και νέες, ουσιαστικές σχέσεις.
Το Toy Story δεν είναι απλώς μια παιδική ταινία. Με έξυπνο χιούμορ, συναισθηματικό βάθος και καθολικά θέματα, απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο αγαπημένες και επιδραστικές ταινίες κινουμένων σχεδίων.
