Η ταινία «Παράσιτα» (Parasite, 2019) του Νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Μπονγκ Τζουν-χο αποτελεί ένα πολυεπίπεδο κοινωνικό θρίλερ με έντονα στοιχεία μαύρης κωμωδίας και δράματος. Μέσα από μια ευρηματική αφήγηση, η ταινία εξερευνά τις κοινωνικές ανισότητες, την ταξική σύγκρουση και την ψευδαίσθηση της κοινωνικής ανόδου στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Το φιλμ γνώρισε παγκόσμια επιτυχία και έγραψε ιστορία, κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Η ιστορία επικεντρώνεται στην οικογένεια Κιμ, η οποία ζει σε ένα ημιυπόγειο διαμέρισμα σε μια φτωχική γειτονιά της Σεούλ. Ο πατέρας Κι-ταεκ, η μητέρα Τσουνγκ-σουκ και τα δύο τους παιδιά, ο Κι-γου και η Κι-τζονγκ, παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν με περιστασιακές και κακοπληρωμένες δουλειές. Η ζωή τους αλλάζει όταν ο Κι-γου δέχεται την πρόταση ενός φίλου να τον αντικαταστήσει ως καθηγητής αγγλικών στην πλούσια οικογένεια Παρκ. Παρότι δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα, καταφέρνει να προσληφθεί χάρη στη γοητεία και την ευφυΐα του.
Σταδιακά, ο Κι-γου βρίσκει τρόπο να εισαγάγει και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του στο σπίτι των Παρκ, ο καθένας σε διαφορετικό ρόλο: η αδελφή του ως δασκάλα τέχνης, ο πατέρας του ως οδηγός και η μητέρα του ως οικονόμος. Με δόλιους αλλά έξυπνους χειρισμούς, εκτοπίζουν τους προηγούμενους υπαλλήλους χωρίς οι Παρκ να αντιληφθούν ότι όλοι οι νέοι εργαζόμενοι είναι συγγενείς. Έτσι, οι Κιμ «παρασιτούν» στο σπίτι των πλουσίων, απολαμβάνοντας μια ζωή που μέχρι τότε τους ήταν απρόσιτη.
Η ταινία, όμως, δεν περιορίζεται σε μια απλή σάτιρα. Καθώς η πλοκή εξελίσσεται, αποκαλύπτονται μυστικά που ανατρέπουν τις ισορροπίες και οδηγούν την ιστορία σε πιο σκοτεινά μονοπάτια. Η ένταση κλιμακώνεται, οι χαρακτήρες δοκιμάζονται και οι ταξικές διαφορές γίνονται όλο και πιο έντονες. Το σπίτι των Παρκ, με τη μοντέρνα αρχιτεκτονική και τους ανοιχτούς χώρους, λειτουργεί ως σύμβολο πλούτου και απομόνωσης, σε αντίθεση με το ασφυκτικό ημιυπόγειο των Κιμ, που αντιπροσωπεύει τη φτώχεια και την κοινωνική αορατότητα.
Ο Μπονγκ Τζουν-χο χρησιμοποιεί με μαεστρία τον χώρο, το χιούμορ και την αγωνία για να σχολιάσει τη σχέση εξουσίας ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Κανένας χαρακτήρας δεν παρουσιάζεται απόλυτα καλός ή κακός· όλοι κινούνται μέσα σε ένα σύστημα που τους πιέζει και τους καθορίζει. Η ταινία θέτει ερωτήματα για το ποιος είναι τελικά το «παράσιτο»: οι φτωχοί που εκμεταλλεύονται τους πλούσιους ή ένα κοινωνικό σύστημα που συντηρεί τις ανισότητες;
Τα «Παράσιτα» είναι μια ταινία που συνδυάζει ψυχαγωγία και προβληματισμό, προκαλώντας τον θεατή να σκεφτεί βαθύτερα για την κοινωνία στην οποία ζει. Με δυνατές ερμηνείες, ευρηματικό σενάριο και σκηνοθεσία υψηλού επιπέδου, το φιλμ αφήνει έντονο αποτύπωμα και παραμένει επίκαιρο, αποδεικνύοντας ότι ο κινηματογράφος μπορεί να είναι ταυτόχρονα συναρπαστικός και ουσιαστικός.
