Το Singin’ in the Rain (1952) είναι μια από τις πιο αγαπημένες και επιδραστικές ταινίες στην ιστορία του κλασικού αμερικανικού κινηματογράφου. Πρόκειται για ένα μιούζικαλ που συνδυάζει χιούμορ, ρομαντισμό, εντυπωσιακές χορογραφίες και μια έξυπνη ματιά στη μετάβαση του Χόλιγουντ από τον βωβό στον ομιλούντα κινηματογράφο, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Στάνλεϊ Ντόνεν και Τζιν Κέλι, με τον ίδιο τον Κέλι να πρωταγωνιστεί και να χαρίζει μία από τις πιο εμβληματικές ερμηνείες της καριέρας του.
Η υπόθεση επικεντρώνεται στον Ντον Λόκγουντ, έναν διάσημο αστέρα του βωβού κινηματογράφου, ο οποίος απολαμβάνει τεράστια δημοτικότητα μαζί με τη λαμπερή συμπρωταγωνίστριά του, Λίνα Λαμόντ. Στα μάτια του κοινού, οι δύο ηθοποιοί αποτελούν το ιδανικό ρομαντικό ζευγάρι, όμως στην πραγματικότητα η σχέση τους είναι καθαρά επαγγελματική. Ο Ντον γνωρίζει ότι η Λίνα είναι επιφανειακή και δύσκολη, αλλά ανέχεται τη συμπεριφορά της για χάρη της καριέρας του. Δίπλα του βρίσκεται ο καλύτερός του φίλος, Κόσμο Μπράουν, ένας ταλαντούχος μουσικός και πνευματώδης χαρακτήρας, που προσφέρει κωμική ισορροπία και πρακτικές λύσεις στα προβλήματα που προκύπτουν.
Η ζωή των ηρώων ανατρέπεται όταν το Χόλιγουντ έρχεται αντιμέτωπο με μια τεχνολογική επανάσταση: την εμφάνιση του ομιλούντος κινηματογράφου. Τα στούντιο σπεύδουν να προσαρμοστούν στη νέα εποχή, όμως η μετάβαση δεν είναι εύκολη. Ο Ντον διαθέτει καλή φωνή και μπορεί να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις, όμως η Λίνα έχει μια έντονα δυσάρεστη φωνή και προβλήματα άρθρωσης, γεγονός που απειλεί να καταστρέψει την καριέρα της. Το νέο τους φιλμ, που αρχικά γυρίζεται ως βωβό, πρέπει επειγόντως να μετατραπεί σε ομιλούν μιούζικαλ.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ντον γνωρίζει την Κάθι Σέλντεν, μια νεαρή και ταλαντούχα ηθοποιό του θεάτρου, με όμορφη φωνή και φυσικό ταλέντο. Ανάμεσα στους δύο αναπτύσσεται ένας ρομαντικός δεσμός, βασισμένος στον αμοιβαίο σεβασμό και την κοινή αγάπη για την τέχνη. Η Κάθι, μαζί με τον Κόσμο, παίζει καθοριστικό ρόλο στη διάσωση της νέας ταινίας του στούντιο, καθώς βρίσκει μια δημιουργική λύση στο πρόβλημα της Λίνα: να δανείσει τη φωνή της κρυφά, ώστε το κοινό να πιστεύει πως τραγουδά και μιλά η ίδια η σταρ.
Το Singin’ in the Rain ξεχωρίζει όχι μόνο για την πλοκή του, αλλά και για τις αξέχαστες μουσικοχορευτικές σκηνές του. Οι χορογραφίες του Τζιν Κέλι είναι γεμάτες ενέργεια, ακρίβεια και χαρά, ενώ η χρήση των σκηνικών και της κάμερας δίνει στις σκηνές μια μοναδική κινηματογραφική ζωντάνια. Παράλληλα, η ταινία σατιρίζει με ευφυή τρόπο τις δυσκολίες και τις αδεξιότητες των πρώτων χρόνων του ομιλούντος κινηματογράφου, αποκαλύπτοντας τις ψευδαισθήσεις της βιομηχανίας του θεάματος.
Συνολικά, το Singin’ in the Rain δεν είναι απλώς ένα διασκεδαστικό μιούζικαλ, αλλά μια ταινία-φόρος τιμής στον ίδιο τον κινηματογράφο. Με το αισιόδοξο πνεύμα της, το χιούμορ και τη διαχρονική της γοητεία, συνεχίζει να θεωρείται δικαίως ένα από τα αριστουργήματα της έβδομης τέχνης.
