Το L.A. Woman (1971) είναι το έκτο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ των The Doors με τη συμμετοχή του Jim Morrison, και θεωρείται από πολλούς το πιο ώριμο, γειωμένο και αυθεντικό έργο τους. Κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1971 και αποτελεί μια επιστροφή στις ρίζες του συγκροτήματος: το μπλουζ, το ροκ εν ρολ και τον σκοτεινό, ποιητικό ρεαλισμό που πάντα χαρακτήριζε τον Morrison, αυτή τη φορά όμως χωρίς ψυχεδελικά στολίδια και υπερβολές.
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε με έναν ασυνήθιστο για την εποχή τρόπο: σε έναν αυτοσχέδιο χώρο στο γραφείο του συγκροτήματος στο Λος Άντζελες, με εξοπλισμό περιορισμένο αλλά ατμόσφαιρα χαλαρή και ελεύθερη. Ο παραγωγός Bruce Botnick και τα μέλη των Doors ήθελαν έναν πιο “ζωντανό” ήχο, πιο κοντά σε μπάντα που παίζει μαζί στο ίδιο δωμάτιο. Το αποτέλεσμα είναι ωμό, άμεσο και γεμάτο ενέργεια, σαν νυχτερινή διαδρομή στους δρόμους της πόλης.
Θεματικά, το L.A. Woman είναι ένας ύμνος αλλά και μια κριτική στο Λος Άντζελες. Η πόλη παρουσιάζεται ως τόπος ελευθερίας, παρακμής, ηδονής και κινδύνου ταυτόχρονα. Ο Morrison, ήδη κουρασμένος από τη φήμη και τα νομικά του προβλήματα, τραγουδά με βαθύτερη, πιο τραχιά φωνή, σχεδόν μπλουζίστικη, δίνοντας την αίσθηση ενός αφηγητή που κοιτάζει τον κόσμο με κυνισμό αλλά και νοσταλγία.
Το ομώνυμο κομμάτι “L.A. Woman” ανοίγει και σφραγίζει το άλμπουμ με επικό τρόπο. Με οδήγηση-ρυθμό, επαναλαμβανόμενα μοτίβα και έναν αυτοσχεδιαστικό χαρακτήρα, μοιάζει με μουσικό road movie. Το “Riders on the Storm”, ένα από τα πιο εμβληματικά τραγούδια των Doors, κλείνει τον δίσκο με ατμοσφαιρικά ηλεκτρικά πιάνα, ήχους βροχής και στίχους που μιλούν για τον θάνατο, την αποξένωση και τον κίνδυνο που παραμονεύει κάτω από την επιφάνεια της καθημερινότητας.
Άλλα σημαντικά κομμάτια είναι το “Love Her Madly”, ένα πιο ανάλαφρο αλλά ειρωνικό ροκ τραγούδι γραμμένο από τον Robbie Krieger, και το “Roadhouse Blues”, όπου η μπλουζ ταυτότητα της μπάντας φτάνει στο απόγειό της, με συμμετοχή του Marc Benno και έντονη αίσθηση αυτοσχεδιασμού. Το “The WASP (Texas Radio and the Big Beat)” και το “L’America” αποκαλύπτουν την πολιτική και υπαρξιακή πλευρά του Morrison, με αποσπασματικούς στίχους και σκοτεινή ειρωνεία.
Μουσικά, το L.A. Woman ξεχωρίζει γιατί κάθε μέλος λάμπει χωρίς να υπερκαλύπτει τα άλλα. Τα πλήκτρα του Ray Manzarek είναι πιο μπλουζ και λιγότερο ψυχεδελικά, η κιθάρα του Robbie Krieger απλή αλλά εκφραστική, και τα τύμπανα του John Densmore σταθερά, με έντονη τζαζ και ροκ αίσθηση. Όλα υπηρετούν τη φωνή και τον λόγο του Morrison.
Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Jim Morrison πέθανε στο Παρίσι, γεγονός που προσέδωσε στο L.A. Woman τον χαρακτήρα ενός άτυπου αποχαιρετισμού. Σήμερα θεωρείται ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της ροκ ιστορίας: σκοτεινό, ειλικρινές και διαχρονικό, ένα τελευταίο γράμμα αγάπης και απογοήτευσης προς την πόλη και την εποχή που γέννησε τους Doors.
