Πρέπει να τ’ ακούσεις. Όχι γιατί το Wish-Cure ζητά την προσοχή σου με φωνές, αλλά γιατί την κερδίζει με ψίθυρους. Είναι από εκείνα τα άλμπουμ που δεν σε αρπάζουν από το πρώτο δευτερόλεπτο· σε πλησιάζουν αργά, σχεδόν διστακτικά, και όταν τελικά συνειδητοποιήσεις ότι έχεις μπει στον κόσμο τους, είναι αργά για να φύγεις. Το Wish-Cure μοιάζει περισσότερο με εμπειρία παρά με συλλογή τραγουδιών: μια συνεχής ροή συναισθημάτων, υφών και σκέψεων που λειτουργούν σαν αντίδοτο — όχι σε κάτι συγκεκριμένο, αλλά στη διάχυτη κόπωση της καθημερινότητας.
Η ατμόσφαιρα του άλμπουμ είναι το πρώτο πράγμα που σε χτυπά. Υπάρχει μια αίσθηση ονειρική, σχεδόν υπνωτική, σαν να περπατάς σε μια πόλη τα ξημερώματα, όταν όλα είναι γνώριμα αλλά ταυτόχρονα ελαφρώς παραμορφωμένα. Οι ήχοι απλώνονται με υπομονή, αφήνοντας χώρο στη σιωπή να αναπνεύσει ανάμεσά τους. Δεν φοβούνται το κενό· αντίθετα, το χρησιμοποιούν ως βασικό συστατικό. Κάθε παύση έχει βάρος, κάθε αναμονή κρύβει υπόσχεση.
Θεματικά, το Wish-Cure περιστρέφεται γύρω από την ανάγκη για ίαση — όχι τη σωματική, αλλά εκείνη που αφορά τις επιθυμίες, τις απογοητεύσεις, τις μικρές ρωγμές που συσσωρεύονται μέσα μας. Οι στίχοι (όταν βρίσκονται στο προσκήνιο) δεν εξηγούν, υπαινίσσονται. Λειτουργούν σαν σημειώσεις στο περιθώριο ενός ημερολογίου: προσωπικές, ανοιχτές σε ερμηνείες, άλλοτε παρηγορητικές και άλλοτε ανησυχητικές. Δεν προσφέρουν εύκολες απαντήσεις, μόνο ερωτήσεις που αξίζει να μείνουν.
Μουσικά, το άλμπουμ ισορροπεί ανάμεσα στο οργανικό και το ηλεκτρονικό, χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυστηρές ταμπέλες. Υπάρχουν στιγμές που οι μελωδίες μοιάζουν εύθραυστες, έτοιμες να διαλυθούν, και άλλες που χτίζονται σταδιακά, αποκτώντας μια σχεδόν καθαρτική ένταση. Η παραγωγή είναι προσεγμένη αλλά όχι αποστειρωμένη· διατηρεί μια ανθρώπινη ατέλεια που κάνει τα κομμάτια να αναπνέουν και να μοιάζουν ζωντανά, σαν να δημιουργούνται τη στιγμή που τα ακούς.
Το Wish-Cure δεν είναι άλμπουμ για παθητική ακρόαση στο φόντο. Ζητά χρόνο, συγκέντρωση και διάθεση. Αν του τα δώσεις, ανταποδίδει με μια σπάνια αίσθηση οικειότητας. Σαν να σου μιλά κάποιος που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει, αλλά να σε καταλάβει. Κάποιος που ξέρει ότι η θεραπεία δεν έρχεται πάντα με θόρυβο, αλλά με τη σιωπηλή αναγνώριση όσων κουβαλάς.
Στο τέλος, αυτό που μένει από το Wish-Cure δεν είναι ένα συγκεκριμένο ρεφρέν ή μια μεμονωμένη στιγμή κορύφωσης, αλλά ένα συναίσθημα. Μια ελαφριά μετατόπιση, σαν να έχεις καθαρίσει το βλέμμα σου μετά από καιρό. Δεν υπόσχεται ότι θα σου αλλάξει τη ζωή. Υπόσχεται όμως κάτι πιο ειλικρινές: να σου κρατήσει συντροφιά όσο τη σκέφτεσαι. Και μερικές φορές, αυτό είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία απ’ όλες.
