a6d89dd8e39124de3a6a5d5d7bdab5e6

 

Κάποτε μες στο σπίτι μου
χιονίζει

 

γίνεται τότε η κάμαρα
λευκό τοπίο

 

σηκώνονται απ’ το χώμα παγωμένοι
και με πλησιάζουν
οι νεκροί μου φίλοι

 

Τα ραγισμένα χέρια τους απλώνουν
ζητούν

 

τη θαλπωρή του σώματός μου

 

Δεν έχω σώμα πια δεν έχω
φλόγα

 

τίποτα δεν μπορώ να σας προσφέρω
μόνο να μοιραστώ την παγωνιά σας

 

στερνός κι εγώ στην αλυσίδα κρίκος
διασχίζοντας αυτή την άγρια στέππα
προς το βαθύ κι ανεξιχνίαστο μέλλον

 

-Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)