Μουσικός με ασυνήθιστη φινέτσα και περιέργεια, ο Ralph Towner αφιέρωσε περισσότερες από πέντε δεκαετίες επεκτείνοντας τις εκφραστικές δυνατότητες της τζαζ κιθάρας, σφυρηλατώντας ένα σύνολο έργων που γεφύρωσε την κλασική σύνθεση, τον αυτοσχεδιασμό και τις παγκόσμιες λαϊκές παραδόσεις.
Γεννημένος το 1940 σε ένα μουσικό σπίτι - η μητέρα του ήταν δασκάλα πιάνου, ο πατέρας του τρομπετίστας - ο Towner σπούδασε αρχικά καλές τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Όρεγκον πριν στραφεί στη σύνθεση, μια απόφαση που θα διαμόρφωνε την αρχιτεκτονική σαφήνεια της μουσικής του. Εκεί γνώρισε τον μπασίστα Glen Moore, μια συνεργασία που θα γινόταν κεντρική στο έργο της ζωής του.
Η πρώιμη επαφή με τις ηχογραφήσεις του τζαζ πιανίστα Bill Evans αποδείχθηκε καθοριστική, επηρεάζοντας τόσο την αρμονική ευαισθησία του Towner όσο και το δικό του αναδυόμενο πιανιστικό ταλέντο. Ωστόσο, ήταν μια τυχαία συνάντηση με την κλασική κιθάρα που άλλαξε την πορεία του. Γοητευμένος από το όργανο, ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1960 για να σπουδάσει με τον Karl Scheit, αποκτώντας μια τεχνική και αντιστικτική γνώση που αργότερα θα διέκρινε το παίξιμό του από οποιονδήποτε από τους συγχρόνους του στην τζαζ.
Αφού μετακόμισε στη Νέα Υόρκη το 1968, ο Towner εντάχθηκε στο συγκρότημα Paul Winter Consort, όπου δημιούργησε μακροχρόνιες μουσικές σχέσεις με τους Moore, Paul McCandless και Collin Walcott. Από αυτή τη συμμαχία προέκυψε το Oregon, ένα συγκρότημα του οποίου η ακουστική, αψηφώντας τα διάφορα μουσικά είδη αισθητική ερχόταν σε αντίθεση με τα ενισχυμένα τζαζ-ροκ ρεύματα της εποχής. Με τον Towner στην 12χορδη κιθάρα, το Oregon ανέπτυξε έναν ήχο που ήταν ταυτόχρονα ποιμενικός, ρυθμικά περιπετειώδης και πνευματικά αναζητητικός.
Μια καθοριστική σχέση με τον παραγωγό της ECM Records, Manfred Eicher, ξεκίνησε το 1972, παρέχοντας στον Towner ένα ιδανικό περιβάλλον τόσο για σόλο όσο και για συνεργατική δουλειά. Οι ηχογραφήσεις του από την ECM, συμπεριλαμβανομένης της ιστορικής Solo Concert (1980), επαναπροσδιόρισαν τι θα μπορούσε να είναι μια σόλο κιθαριστική ερμηνεία, συνδυάζοντας την κλασική αντίστιξη με τον αυτοσχεδιασμό και τους ασύμμετρους τζαζ ρυθμούς σε πραγματικό χρόνο. Άλμπουμ όπως τα Ana, Anthem και Oracle εδραίωσαν περαιτέρω τη φήμη του ως μοναδικού μουσικού στοχαστή
