Την περασμένη εβδομάδα στο τρένο συνάντησα ένα Ελληνα που είχε επιστρέψει πριν μερικά χρόνια από την Αμερική όπου έζησε τουλάχιστον 35 χρόνια της ζωής του. Όπως συμβαίνει συνήθως, δεν είναι εύκολο να ανοιxτείς πολιτικά σε έναν άγνωστο μέσα στον ηλεκτρικό, έτσι κανείς δεν καταλαβαίνει ακριβώς ποιά θέση υποστηρίζει ο άλλος. Όταν φτάναμε στο τέλος της διαδρομής μας στον Πειραιά, γυρίζει και μου λέει ΄ξέρεις πόσες επεμβάσεις έχει κάνει η Αμερική από το 1960; γύρω στις 2200΄.

 

Μιλάμε βέβαια για μικρές ή μεγάλες πολιτικές ή πολεμικές επεμβάσεις σε όλο τον πλανήτη. Δεν ξέρω αν αυτός ο αριθμός είναι πραγματικός, βλέπω όμως ότι οι μουσικόφιλοι αμερικανοί προέδροι όπως παλαιότερα ο Clinton και τώρα ο Obama δεν διστάζουν να δώσουν την συγκατάθεσή τους για επεμβάσεις σε όλο τον πλανήτη. 

 

 

Την ώρα λοιπόν που όλοι χάζευαν τα βραβεία του MTV και από τότε όλη η Αμερική συζητάει για την ανάρμοστη συμπεριφορά της Miley Cyrus, ο Obama συζητούσε με τα αμερικάνικα στρατιωτικά κοράκια το πώς θα επέμβουν στην Συρία.
 
 
Δυστυχώς το παιχνίδι έχει χοντρύνει πολύ στην περιοχή μας και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις εξελίξεις. Κουτί θα έρθει η κατάσταση στην έναρξη του νέου κύκλου του Homeland που αρχίζει τον Σεπτέμβριο. 
 
 
 
Είναι εύκολο να αρχίσει ένας πόλεμος, το θέμα είναι το πώς και πότε θα τελειώσει.
Οι μεγάλοι του πλανήτη, εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν έδιναν και ιδιαίτερη σημασία για τα εκατομμύρια θύματα των πολέμων, πάντα είχαν και έχουν μία δικαιολογία για κάθε τους ενέργεια, είναι και ο κόσμος που συχνά δεν ξέρει τί θέλει. 
 
 
 
Ενας 20ρης που βράζει το αίμα του, βλέπει τα πράγματα εντελώς διαφορετικά από ένα μεγαλύτερο, υπάρχουν εκατομμύρια οργισμένοι για διάφορους λόγους σε πολλές από τις μεσογειακές χώρες και όλοι πιστεύουν ότι έχουν δίκιο. 
 
 
 
Τα χαζοχαρούμενα στην πλειοψηφία τους τραγούδια που ακούσαμε στα βραβεία του MTV και ξεχωρίζουν στην εποχή μας αποπροσανατολίζουν τους νέους μας που ιστορικά ίσως αγνοούν τραγούδια όπως αυτά που είδατε.
 
Κώστας Ζουγρής