Από τον Γιάννη Πετρίδη

 
 
 
Οταν ήρθε με το συγκρότημά του, τους Police, πριν από 30 χρόνια στην Αθήνα, όλοι οι θεατές της συναυλίας τους συνειδητοποίησαν ότι παρακολουθούσαν ένα από τα μεγάλα ονόματα της εποχής.
Δικαιωμένοι λοιπόν βγήκαν όσοι έψαχναν τότε απεγνωσμένα για μια θέση στον μικρό σχετικά σε χωρητικότητα συναυλιακό (;) χώρο που τους φιλοξένησε και ήταν ένα γήπεδο μπάσκετ, που συχνά χαρακτηρίζεται ακατάλληλο, ακόμη και για αθλητικούς αγώνες.
 
Αινιγματικός, καλοφτιαγμένος και εξαιρετικά ταλαντούχος, όπως αποδείχτηκε στην πορεία, ο Sting, που ήταν η ψυχή του συγκροτήματος, στην πορεία έγινε και ηθοποιός, ενώ εδώ και αρκετά χρόνια ακολουθεί και προσωπική καριέρα στο τραγούδι. Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησε και ένα άλμπουμ με τραγούδια από τον χώρο της κλασικής μουσικής, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι το εύρος του ταλέντου του δεν έχει όρια.
 
Ο Gordon Matthew Thomas Sumner, όπως είναι ολόκληρο το πραγματικό του όνομα, γεννήθηκε στο Newcastle της Βρετανίας, στις 2 Οκτωβρίου του 1951, μια δεκαετία που στην περιοχή όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια η μουσική τζαζ κυριαρχούσε και επηρέασε τα πρώτα του ακούσματα, με επακόλουθο μεγαλώνοντας, σε αντίθεση με τους άλλους νέους της ηλικίας του, που προσπαθούσαν να μιμηθούν τους Led Zeppelin, αυτός να παίζει χορευτική σύγχρονη τζαζ, σε καμπαρέ.
 
Στις αρχές του '70, γύρισε όλες τις δισκογραφικές εταιρείες του Λονδίνου παρουσιάζοντας τα τραγούδια του, αλλά κανείς δεν έδειξε ενδιαφέρον γι' αυτά, έτσι αποφάσισε να προσχωρήσει αργότερα στο κίνημα του πανκ και με τους Police να καταφέρουν να καθιερωθούν ύστερα από πολλές προσπάθειες σ' έναν χώρο που υπήρχε έντονος ανταγωνισμός από δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες καλά συγκροτήματα.
 
Βασικό όπλο της επιτυχίας του συγκροτήματος ήταν οι αμέτρητες εμφανίσεις τους σε χώρους όπου αρκετές φορές οι θεατές ήταν λιγότεροι από πέντε και αυτό, γιατί προτιμούσαν να παίζουν πάντα μόνοι τους και όχι σαν δεύτερο όνομα.
 
Ταξίδευαν σε όλη τη Βρετανία με ένα μικρό φορτηγάκι, οδηγούσαν εκ περιτροπής και συχνά κοιμούνταν στο ίδιο δωμάτιο για οικονομία. Η δισκογραφική τους εταιρεία και όλοι όσοι ήταν κοντά τους, είχαν απορήσει με την επιμονή τους να ταξιδεύουν και να εμφανίζονται παντού, αλλά ο χρόνος τούς δικαίωσε και το Roxanne, που η επιτυχία του ξεκίνησε από έναν ραδιοφωνικό σταθμό στο... Οστεν του Τέξας όπου εμφανίστηκαν, άνοιξε τον δρόμο για την επιτυχία.
 
Η πρώτη προσωπική εμφάνιση του Sting, έγινε τον Σεπτέμβριο του 1981 στο τετραήμερο που οργάνωσε τότε η Διεθνής Αμνηστία, με τη συμμετοχή γνωστών καλλιτεχνών, όπως οι Phil Collins, Pete Townshend, Eric Clapton κ.ά. Εναν χρόνο αργότερα, το 1982, κυκλοφορεί και το πρώτο του τραγούδι χωρίς τους Police, είχε τίτλο Spread Α Little Happiness, ακούστηκε στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου Brimstone and Treacle και ήταν αναβίωση επιτυχίας της δεκαετίας του '20 από το μιούζικαλ Mr. Cinders, που είχε γράψει ο Vivian Ellis.
 
Το 1985 κυκλοφορεί το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ με τίτλο The Dream Of The Blue Turtles, στο οποίο συμμετέχουν αρκετοί μουσικοί από τον χώρο της τζαζ, όπως οι Kenny Kirkland, Darryl Jones, Omar Hakim και Branford Marsalis.
 
Επιτυχία του άλμπουμ, το If You Love Somebody Set Them Free και το Russians, που είναι μία από τις πρώτες γνωστές προσεγγίσεις του στην κλασική μουσική, αφού η μελωδία του βασίζεται σ' ένα από τα θέματα της συμφωνικής σουίτας του Prokofiev, Lieutenant Kije.
 
Την ίδια χρονιά, τραγουδά στην εισαγωγή της μεγάλης επιτυχίας των Dire Straits, Money For Nothing, της οποίας η ομοιότητα με το Don't Stand So Close Το Me των Police, που ήταν δικιά του σύνθεση, του χαρίζει τον τίτλο του δημιουργού μαζί με τον Mark Knopfler. Επίσης τραγουδά στο Take Me Home του Phil Collins, συμμετέχει στο άλμπουμ Lost In The Stars: The Music Of Kurt Weil, τραγουδώντας το Mack The Knife, και κάνει μία σύντομη ερμηνεία σ' ένα από τα τραγούδια του Miles Davis, στο άλμπουμ You're Under Arrest.
Το επόμενο άλμπουμ του Nothing Like The Sun, με τον τίτλο εμπνευσμένο από το σονέτο 130 του Shakespeare, περιλαμβάνει, με εξαίρεση το We'll Be Together, μόνο μελωδικά τραγούδια, όπως το Fragile, το Englishman In New York, που γράφτηκε για τον ακτιβιστή Quentin Crisp, και το Be Still My Beating Heart, που ήταν αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας του, που είχε πεθάνει πρόσφατα.
 
Ο Gil Evans, τον οποίο ο Sting θαύμαζε από μικρός, τον βοήθησε στην ενορχήστρωση αυτού του δίσκου. Ο Evans ήταν τότε 76 ετών και ο Sting τον γνώρισε σ' ένα φεστιβάλ στην Ιταλία, όπου, επιδιώκοντας τη γνωριμία του, του συστήθηκε λέγοντας: «Γεια σας, με λένε Sting και είμαι μουσικός της ροκ». Ο Evans του απάντησε ότι τον ήξερε και ότι του άρεσε το τραγούδι του Walking On The Moon και το μπάσο που έπαιζε σ' αυτό. Ο Sting βέβαια έπαθε σοκ που άκουσε ότι το ίνδαλμά του τον γνώριζε και στη συνέχεια ζήτησε τη βοήθειά του για το επόμενο άλμπουμ του, κάτι που ο Evans αποδέχτηκε και οδήγησε στη συνεργασία τους στη διασκευή του Little Wing του Jimi Hendrix, που υπάρχει στο Nothing Like The Sun.
 
Το 1988 συμμετέχει στο άλμπουμ Broadway The Hard Way του Frank Zappa και στο Soldier's Tale του Igor Stravinsky, που ηχογραφήθηκε με τη London Sinfonietta, την οποία διηύθυνε ο Kent Nagano. Ο Sting, στον ρόλο του στρατιώτη, η Vanessa Redgrave και ο Sir Ian McKellen συμμετείχαν σ' αυτό το άλμπουμ.
 
Η δεκαετία του '90 αρχίζει με το άλμπουμ The Soul Cages, που αυτή τη φορά είναι αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα του και συνεχίζεται με το Ten Summoner's Tale, που κυκλοφορεί το 1993 και προσθέτει μερικές υποψηφιότητες για τα βραβεία Γκράμι. Ο τίτλος του άλμπουμ, που ήταν ένα λογοπαίγνιο του επώνυμού του, που είναι Sumner, και της Summoner's Tale, που είναι μία από τις ιστορίες του Canterbury, σηματοδοτούσε μια επιστροφή στον ποπ ήχο των Police.
 
Το 1999 κυκλοφορεί το Brand New Day, που με το ομώνυμο τραγούδι θα προσθέσει ένα ακόμα βραβείο Γκράμι στη συλλογή του, ενώ περιλαμβάνει και την επιτυχία του Desert Rose, την οποία ερμηνεύει μαζί με τον αλγερινό Cheb Mami.
 
Η συχνή ενασχόλησή του με την κινηματογραφική μουσική τού χαρίζει το 2002 το βραβείο της Χρυσής Σφαίρας για το τραγούδι του Until... από την ταινία Kate And Leopold, στην οποία το ερμηνεύει ο ίδιος.
 
Το 2003 έρχεται άλλη μία βράβευση με Γκράμι, με την ερμηνεία που κάνει μαζί με τη Mary J. Blige στο Whenever Ι Say Your Name, που ήταν βασισμένο στο Praeambulum 1 σε ντο μείζονα του Johannn Sebastian Bach.
Τον Οκτώβριο του 2006 κυκλοφορεί το άλμπουμ Songs From The Labyrinth, στο οποίο υπάρχουν τραγούδια του βρετανού συνθέτη της ελισαβετιανής περιόδου John Dowland, στο οποίο παίζει λαούτο ο γνωστός Βόσνιος Edin Karamazov.
 
Το 2007 αρχίζει με τα υπόλοιπα μέλη των Police μια πετυχημένη παγκόσμια περιοδεία, η οποία θα κρατήσει αρκετούς μήνες, και πέρυσι κυκλοφορεί το άλμπουμ του If On Α Winter's Night, στο οποίο ερμηνεύει συνθέσεις των Schubert, Pursell, Bach, μαζί με παραδοσιακά τραγούδια της Βρετανίας, με θεματολογία τον χειμώνα, ενώ υπάρχουν και δύο δικά του τραγούδια. Ολο το άλμπουμ ηχογραφήθηκε με τη βοήθεια φίλων του μουσικών στο σπίτι που έχει στην περιοχή της Τοσκάνης στην Ιταλία και μας προετοιμάζει για τη μελλοντική του πορεία, η οποία μάλλον θα έχει συχνά σχέση με την κλασική μουσική, ένα είδος που από την αρχή της καριέρας τους επηρεάζει τους περισσότερους αστέρες της ροκ, χωρίς απαραίτητα να το δηλώνουν από την αρχή ότι είναι φίλοι της κλασικής μουσικής. Η πρόσφατη περιοδεία του στην Αμερική ονομάστηκε Symphonicity, όπως και το άλμπουμ που ακολούθησε, τίτλος εμπνευσμένος από το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Police, που κυκλοφόρησε το 1983 και ήταν το Synchronicity.
 
Τέλος, ο Sting είναι γνωστός ακτιβιστής, με συμμετοχές σε δεκάδες εκδηλώσεις, που καλύπτουν από διαμαρτυρίες σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, ενέργειες προς ενίσχυση της Διεθνούς Αμνηστίας, βοήθεια σε θύματα φυσικών καταστροφών και πολλές άλλες φιλανθρωπικές δραστηιότητες.

Τον άλο μήνα θα κυκλοφορήσει το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ μέσα σε 10 χρόνια με τίτλο The Last Ship, σε ένα χρόνο τα τραγούδια αυτά θα ανέβουν σαν μιούζικαλ στο Broadway.