Πολλές φορές προσπάθησα να δικαιολογήσω τον εαυτό μου όταν τον συνέλαβα να λέει ένα ψέμα. Προσπαθούσα να το τιμωρήσω γνωρίζοντας ότι ήταν μια πράξη άσχημη για τους συνομιλητές μου. Από την μια παραδεχόμουν ότι πράγματι δεν ήταν σωστό μιας και τυχοδιωκτικά ξέφευγα από μπελάδες και υποχρεώσεις, από την άλλη όμως μέσα από τα ψέματά μου δημιουργούσα μια ουτοπική αλήθεια – όσο υπερβολικά κι αν είναι δοσμένο το ονοματικό σύνολο- Κι ύστερα από πολλές σκέψεις κατέληξα ότι  όλα τα ψέματα κρύβουν μέσα τους την μεγαλύτερη αλήθεια. Μια αλήθεια που δεν έχουμε το κουράγιο να πούμε και την έκφραζουμε έμμεσα. Και κάπως έτσι το ψέμα εντάχθηκε στην καθημερινότητά μας, όπως και η μουσική άλλωστε. Κι έπειτα το ψέμα ενέπνευσε τους δημιουργούς, ως αναλγητικό στην αλήθεια.

Ακολουθούν τρία άσματα που περιγράφουν όσο πιο αληθινά γίνεται τον ψεύτη και το ψέμα!

ΥΓ. Για την ιστορία του ψέματος, υπάρχουν δυο εκδοχές που καθιέρωσαν την 1ηΑπριλίου επίσημη μέρα ψέματος : 1) το έθιμο της Πρωταπριλιάς έχει ξεκινήσει από τους Κέλτες, οι οποίοι ασχολούνταν κυρίως με το ψάρεμα. Το ψάρεμα ξεκινούσε την 1η Απριλίου, εποχή πολύ δύσκολη για να πιαστούν ψάρια, με αποτέλεσμα οι Κέλτες ψαράδες να λένε ψέματα ο ένας στον άλλον σχετικά με την ψαριά που έπιασαν, με αποτέλεσμα να καθιερωθεί σαν έθιμο 2) η δεύτερη εκδοχή έχει να κάνει με την πρωτοχρονιά των Γάλλων η οποία μέχρι το 1564 ήταν την 1η Απριλίου. Ο Κάρολος 9ος  άλλαξε την ημερομηνία της Πρωτοχρονιάς και την μετέφερε την 1ηΙανουαρίου.   Η αλλαγή αυτή, δεν έγινε δεκτή από όλους τους Γάλλους πολίτες οι οποίοι συνέχιζαν να γιορτάζουν την πρωτοχρονιά τους την 1η Απριλίου και οι υπόλοιποι τους έστελναν κάλπικα δώρα για να τους κοροϊδέψουν, μετατρέποντας το πείραγμα σε έθιμο.

Αναστασία Τσ.