Αναμνήσεις από ατελείωτες ώρες από την ζωή μου που πέρασα ψάχνοντας δίσκους σε καταστήματα σε διάφορες χώρες του πλανήτη.
 
Μικρά ή μεγάλα όλα είχαν την σημασία τους και μου προσέφεραν συχνά την χαρά που νιώθει όποιος αναζητεί κάτι για μεγάλο χρονικό διάστημα.
 
Σε κάποιο βαθμό, έχω νιώσει το ίδιο συναίσθημα σε διάφορα μικρά επαρχιακά δισκοπωλεία της χώρας μας, ή ακόμα και σε πολλά συνοικιακά της Αττικής, ειδικά στην περίοδο που άρχισαν να εξαφανίζονται οι δίσκοι 45' στροφών και αυτά είχαν στα ράφια τους ξεχασμένα δισκάκια από την δεκαετία του '60.
 
Στην Ευρώπη, η Αγγλία, πάντα είχε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, οι αγορές σε  Portobello και Camden Town κάθε Σαββατοκύριακο μας φόρτωναν με όσους δίσκους αντέχαμε να μεταφέρουμε στην Ελλάδα, ήδη είχαμε κάνει τις προμήθειες μας στα καταστήματα μεταχειρισμένων στο Soho και τις νέες κυκλοφορίες από τα Tower, HMV και λιγότερο από τα Virgin.
 
Στην Γερμανία τα καταστήματα συχνά έχουν ρεπερτόριο που δεν βρίσκει κανείς σε άλλες χώρες. Ειδικές εκδόσεις, που όμως έχουν αρκετά υψηλές τιμές σε προβληματίζουν για την απόκτηση τους, οι Γερμανοί όμως είναι τρελοί και έχουν συχνά πράγματα που ψάχνεις χρόνια.
 
Την πρώτη πλάκα, την είχα πάθει στο Τορόντο του Καναδά, όταν εκτός από το Sam The Record Man, με είχε πάει ένας εξάδελφος μου σε ένα κατάστημα που είχε έκταση, όσο ένα μεγάλο οικοδομικό τετράγωνο, με εκατομμύρια βινύλια που η τιμή τους έφτανε και τα 50 cent.
 
Στην Αμερική, η κατάσταση, ειδικά στις μικρότερες πολιτείες ήταν κυριολεκτικά σαν ένας μικρός παράδεισος.
 
Τότε οι δισκοθήκες μας είχαν ακόμα αρκετές ελλείψεις και είχαμε ανακαλύψει τον τρόπο να τα στέλνουμε στην Ελλάδα σε κουτιά, με πλοίο και κάναμε σαν μικρά παιδιά.
 
Η αγορά δίσκων σε δεύτερο χέρι ήταν σε άνθηση στην δεκαετία του '70 και ειδικά στο Λος Άντζελες τα παραδοσιακά καταστήματα ήταν πολλά, πολλά από αυτά υπάρχουν ακόμα.
 
Τώρα βέβαια το ενδιαφέρον μονοπωλούν τα Amoeba σε Λος Άντζελες και Σαν Φρανσίσκο, όπου καλό είναι και το Rasputin.
 
Η Νέα Υόρκη, κυρίως είχε ποικιλία ειδικά στα σπάνια δισκάκια 45', ο Γιάννης τότε δεν είχε την υπομονή να περιμένει να βρει κάποιο δίσκο φθηνότερα, τους έλεγες ποια θέλεις, σου έλεγαν την τιμή και αυτό ήταν, όμως μπορούσες να βρεις τον ίδιο δίσκο στον δρόμο σε ένα garage sale στο Maine, με 50 cents.
 
Η Βοστόνη πάντα είχε καλά καταστήματα βινυλίου σε δεύτερο χέρι, οι οποίοι βέβαια δεν είχαν καμία σχέση με την ποιότητα των δίσκων στο Μοναστηράκι.
 
Στο Κάνσας είχαμε βρει ένα τεράστιο σε έκταση κατάστημα-αποθήκη, όπου ο ιδιοκτήτης μας άφησε μέσα, σχεδόν για μία ολόκληρη μέρα να ψάχνουμε σαν χαμένοι.
 
Τότε δεν υπήρχε Internet, αλλά ανακαλύπταμε τα δισκάδικα σε κάθε πολιτεία μέσα από τις κίτρινες σελίδες του τηλεφωνικού καταλόγου που υπήρχε σε κάθε τηλεφωνικό θάλαμο. 
 
Όλοι η Αμερική είναι ένας παράδεισος για δίσκους ή cd σε δεύτερο χέρι, αλλά δεν υπάρχει πια η μαγεία που υπήρχε στην εποχή που πηγαίναμε κατ' ευθείαν από το αεροδρόμιο στο Tower στην Sunset Bvrd.    
 
 
 Αξέχαστες εποχές που σημάδεψαν την ζωή μας, είναι ευχάριστο το ότι νέα παιδιά τώρα δείχνουν ενδιαφέρον για το βινύλιο και την μουσική γενικά.
 
Ο Νίτσε είχε πει ότι 'Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος'
 
 
Κώστας Ζουγρής