Image 51

 

Εγώ δεν είμαι αυτός που θα ήθελα να είμαι.

 

Δεν είμαι αυτός που θα έπρεπε να είμαι.

 

Δεν είμαι αυτός που η μαμά μου ήθελε να είμαι.

 

Δεν είμαι καν αυτός που ήμουν.

 

Εγώ είμαι αυτός που είμαι.

 

Παρεμπιπτόντως, για μένα όλη μας η ψυχοπαθολογία προέρχεται από την άρνηση αυτής της φράσης. Όλες μας οι νευρώσεις ξεκινούν από τη στιγμή που προσπαθούμε να είμαστε αυτό που δεν είμαστε.

 

Στο Να σου πω μια ιστορία έγραψα για την απόρριψη του εαυτού μας:

 

Όλα άρχισαν εκείνη τη γκρίζα μέρα που αφέθηκες να πεις περήφανος:

 

«ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ!»

 

Και, ντροπιασμένος και φοβισμένος, κατέβασες το κεφάλι κι άλλαξες τα λόγια και τις πράξεις σου με ένα συλλογισμό:

 

«ΕΓΩ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΜΟΥΝ…»

 

…Κι αν δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε το: «είμαι όπως είμαι», πόσο πιο δύσκολο μας φαίνεται, μερικές φορές, να αποδεχτούμε το τρίτο συμπέρασμα που βγαίνει από την αρχική μας φράση, «αυτό που είναι, είναι»:

 

Εσύ… είσαι όπως είσαι.

 

Που σημαίνει:

 

Εσύ δεν είσαι όπως χρειάζομαι να είσαι.

Εσύ δεν είσαι όπως ήσουν.

Εσύ δεν είσαι όπως συμφέρει εμένα.

Εσύ δεν είσαι όπως εγώ θέλω.

Εσύ είσαι όπως είσαι.

 

Το να δεχτώ αυτό, σημαίνει ότι σε σέβομαι και δεν σου ζητώ ν’ αλλάξεις.

 

Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει να ορίζω τον αληθινό έρωτα ως την ανιδιοτελή προσπάθεια να δημιουργήσεις χώρο στον άλλον, ώστε να μπορεί να είναι όπως είναι.

 

Αυτή η πρώτη «αλήθεια» είναι η αρχή κάθε ώριμης σχέσης.

 

Πηγή: Απόσπασμα από το βιβλίο «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ» του ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ – εκδ. opera, Sxeseis-kai-sunaisthimata.com