Το Κοντσέρτο για πιάνο σε Σολ μείζονα (Piano Concerto in G major) του Μωρίς Ραβέλ αποτελεί ένα από τα πιο λαμπερά και χαρακτηριστικά έργα του συνθέτη, συνδυάζοντας κλασική μορφική σαφήνεια με μοντέρνες επιρροές και έντονη ρυθμική ζωντάνια. Γράφτηκε την περίοδο 1929–1931, μετά από περιοδεία του Ραβέλ στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου ήρθε σε άμεση επαφή με την τζαζ, ένα στοιχείο που άφησε έντονο αποτύπωμα στο έργο.
Το κοντσέρτο είναι γραμμένο για πιάνο και ορχήστρα και αποτελείται από τρία μέρη, ακολουθώντας την παραδοσιακή δομή του κλασικού κοντσέρτου, αλλά με σαφώς προσωπικό και σύγχρονο ύφος. Ο ίδιος ο Ραβέλ τόνιζε ότι στόχος του ήταν η σαφήνεια, η λάμψη και η ψυχαγωγία, και όχι το βαθύ δραματικό βάρος των ρομαντικών κοντσέρτων.
Το πρώτο μέρος (Allegramente) ξεκινά εντυπωσιακά με τον ήχο του μαστιγίου (whip), δίνοντας αμέσως έναν παιχνιδιάρικο και ρυθμικά αιχμηρό χαρακτήρα. Η μουσική είναι γεμάτη ζωντάνια, αιφνίδιες αλλαγές, έντονες συγκοπές και χρωματική ενορχήστρωση. Οι τζαζ επιρροές είναι εμφανείς, τόσο στη ρυθμική αγωγή όσο και στις αρμονίες, χωρίς όμως να χάνεται η γαλλική κομψότητα και η ακρίβεια που χαρακτηρίζουν τον Ραβέλ. Το πιάνο λειτουργεί λιγότερο ως δεξιοτεχνικός «μονομάχος» και περισσότερο ως ισότιμος συνομιλητής της ορχήστρας.
Το δεύτερο μέρος (Adagio assai) αποτελεί το λυρικό κέντρο του έργου και είναι ίσως ένα από τα πιο συγκινητικά και εσωτερικά αργά μέρη που έγραψε ο Ραβέλ. Ξεκινά με μια μακρά, απλή και φαινομενικά αβίαστη μελωδία στο πιάνο, η οποία όμως είναι εξαιρετικά απαιτητική ως προς τον έλεγχο και τη φραστική. Η ορχήστρα εισέρχεται διακριτικά, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γαλήνης, νοσταλγίας και λεπτού λυρισμού, που θυμίζει Μότσαρτ και γαλλικό νεοκλασικισμό.
Το τρίτο μέρος (Presto) είναι σύντομο, εκρηκτικό και γεμάτο ενέργεια. Ο ρυθμός είναι καταιγιστικός, με έντονο χιούμορ, δεξιοτεχνικά περάσματα και λαμπερή ορχηστρική γραφή. Το έργο κλείνει με έναν εντυπωσιακό και παιχνιδιάρικο τρόπο, επιβεβαιώνοντας τον ανάλαφρο αλλά εξαιρετικά εκλεπτυσμένο χαρακτήρα του κοντσέρτου.
Συνολικά, το Κοντσέρτο για πιάνο σε Σολ αποτελεί ένα αριστούργημα ισορροπίας ανάμεσα στην παράδοση και τον μοντερνισμό, αναδεικνύοντας την ευφυΐα, την ειρωνεία και την τεχνική τελειότητα του Ραβέλ, καθώς και τη μοναδική του ικανότητα να μετατρέπει την απλότητα σε υψηλή τέχνη.
