Καλησπέρα σας, εκεί στην Αθήνα από τους μικρομηκάκιδες εδώ στην Δράμα. Έχω πολύ καιρό να σας γράψω, αλλά τρόικας θέλοντας αδυνατώ να ακούσω την εκπομπή στο Βήμα.

 

  Εμείς όλοι που μεγαλώσαμε με το ραδιόφωνο, είτε απτήν μεριά αυτών που απελευθερώνουν την σκέψη τους, την γνώση τους, την αγάπη τους μέσω των μικροφώνων, είτε από την πλευρά των τυχερών που αποδέχονται αυτά τα πολύτιμα δώρα, αποτελεί ένα αγαθό, ζωτικής σημασίας.  Μπορείς να νοιώσεις ελεύθερος, αν υποστηρίζεσαι με μηχανήματα και οξυγόνο;Το ίδιο και με ράδιο, αν θέλεις διαδίχτυα και καλώδια…

 

   Για το φεστιβάλ που τελείωσε χθες και το βράδυ σήμερα θα έχουμε τις απονομές, λίγα πραγματάκια. Ένα φεστιβάλ που το παρακολουθώ ανελλιπώς πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν από την αρχή του. ( έχει και τα καλά του το Δράμα…).Δεν υπήρξε Η ΤΑΙΝΙΑ, οκ δύσκολο, αλλά κάθε χρόνο τουλάχιστον τεχνικώς υπάρχει σημαντική βελτίωση, κάποιες που μου έκαναν εντύπωση και μιας που έχετε και εσείς την λόξα  κι με αυτό τα ανθρώπινο θαύμα, θα σας τις προτείνω.

 

   Καταρχήν μιας και ξεκίνησα(και ) με την ραδιοφωνική αρπαγή, μια ωραία ταινία που αναφέρεται στο θέμα της ΕΡΑ, με ένα καταπληκτικό ρυτιδιασμένο ορεσίβιο «παλικάρι» που έχοντας το προνόμιο (;) (από επιλογή;) να ζει στο δικό του βασίλειο, αυτάρκης και ελεύθερος και συγχρόνως παντού σε όποιο μέρος της ελληνικής επικράτειας, (αχ αυτή η ανάδρομη σχέση, αυτή η άτιμη ραδιοφωνική κομπανία) σε μια στιγμή  μονομιάς η ελευθερία γίνεται ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ:

 

-«Πέρα και Πάνω» της Ανίτας Χαμηλού.

  Πολύ γλυκιά επίσης και σχετική με την μουσική ευλογία:

 

-«Όταν Αρχίζει το Τραγούδι» του Γιάννη Πόθου.

Στην ουσία ο πρωτοεμφανιζόμενος παίδαρος με   μια πολύ ωραία ματιά μας περιγράφει το πώς η Αδελφή του και μερικές ακόμα άτυχες ψυχές, φτάνουν στο απόγειο τους μέσω της δύναμης της μουσική.

Επίσης μια  με παρόμοιο  θέμα:

 

-ο «Λαβύρινθος» του Δημήτρη Παπαθανάση που αφορά τo πως αντιλαμβάνονται οι κωφοί την μουσική, πολύ καλή.

   Θα μπορούσα να αναφέρω και άλλες εξίσου καλές με θέματα κοινωνικού προβληματισμού, όπως :

 

-την «Προσευχή» του Θανάση Νεοφώτιστου.

    θα αλλάξω και θα σας προτείνω μια Κυπριακή το:

 

-«Immortalizer» του Μάριου Πιπερίδη.

Γενικώς οι Κύπριοι παρουσιάζουν καλές δουλειές, όπως το έξυπνο τύπου σίριαλ, το:

 

- «5 Τρόποι να Πεθάνεις» της Ντάνας Παπαδάκη,

 ή το πολύ καλό ( πολύ καλό μοντάζ):

 

- «Όμικρον θετικό» του Μιχάλη Γεωργιάδη, Κύπρος 74

Πάρα πολύ καλό, αν και έκανε σε πολλούς αρνητική εντύπωση, για μένα από τα καλλίτερα το ασπρόμαυρο:

 

- «Jannings Lodge» της Αλίκης Σούμας, να το βρείτε, να το δείτε πολύ καλό.

      Θα περάσω στα animation, που φέτος είχε αρκετά και πάρα πολύ καλά:

 

DragMe: An Urban Music Tale» του Νίκου Κέλλη, ένα εκπληκτικό «πράο» κορίτσι!

 

Number 26»  καλό!

 

Δείπνο για Λίγους» του Νάσου Βακάλη, πολύ καλό!!

    Στα ξένα φυσικά όπως κάθε χρόνο υπάρχουν μερικές εξαιρετικές ταινίες, θα αναφερθώ μόνο σε μια, μιας και είναι ιδιαίτερης σημασίας, που μπορεί να ξεφεύγει από τα στοιχεία εκείνα  που μας  έχουν κάνει να  ερωτευτεί τις μικρού μήκους αλλά λόγω της παραγωγής της και των συντελεστών της, αξίζει να την δείτε:

 Με σκηνοθέτη τον   James Mc Tegue,  με την  Kasia Smutniak  στο ρόλο της  MariaAmaliaεκπληκτική ομορφιά!!,στον ρόλο του αρχιτέκτονα Vanvitelli ο Richard Drey fuss

 

«Caserta Palace Dream»

 Με το ίδιο ιταλό παραγωγό που μερικά χρόνια πριν συνεργάστηκε με τον TerryGilliam και διαγωνιστήκαν στο φεστιβάλ. Μάλιστα τότε ήρθαν μαζί για να παραλάβει το βραβείο ο Terry.   Αυτή την φορά μόνο του τον βλέπω, η Αμερική είναι μακριά, τα εισιτήρια ακριβά, διότι σίγουρα θα βραβευτεί, αλλά ποιος ξέρει μπορεί να δούμε κανένα James το Βράδυ..

 

Στέλιος Γιαννόπουλος