tsspivetreview.jpg (1280×720)

Κείμενο από τον Κωστή Δ. Μπίτσιο

«ΟΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟΣΚΟΣ. ΣΠΙΒΕΤ/The Young and Prodigious T.S. Spivet (3D)»***

Η τελευταία ταινία του αγαπημένου γάλλου σκηνοθέτη Ζαν-Πιερ Ζενέ βασίζεται στο μυθιστόρημα του 34χρονου αμερικανού συγγραφέα Ριφ Λάρσεν (2009). Ο 1οχρονος «Σπίβετ» είναι ένας πανέξυπνος εφευρέτης. Δεν παύει όμως να είναι και ένα παιδί με φαντασία. Δώδεκα μήνες μετά «το ατύχημα» της οικογένειας το σκάει από το σπίτι του. Θέλει να πάει στην Ουάσιγκτον. Στόχος του να παραστεί στην τελετή παραλαβής βραβείου για την πρόσφατη εφεύρεσή του. Εγκαταλείπει το ράντσο της οικογένειας στην Μοντάνα. Επιβιβάζεται λαθραία σε ένα φορτηγό τρένο. Διασχίζει σχεδόν όλη την Αμερική, από Δύση σε Ανατολή.

Η φατσούλα του Κάιλ Κάτλετ (από το τηλεοπτικό «TheFollowing») γίνεται το όχημα, για να κινηματογραφήσει ο Ζενέ ένα ρομαντικό ταξίδι απενοχοποίησης. Με την συνδρομή στο σενάριο του συνεργάτη του Γκιγιόμ Λοράν στήνει μία 3D ταινία με ανθρώπινους χαρακτήρες. Το σύμπαν του είναι πανταχού παρόν. Στο καστ βρίσκεις τον αγαπημένο του ηθοποιό Ντομινίκ Πινό. Το φιλμ μοντάρει ο Ερβέ Σνάιντ. Τα κοστούμια σχεδίασε η Μαντλίν Φοντέιν. Τα σκηνικά σχεδίασε η Αλίν Μπονέτο. Ωστόσο το σενάριο δεν αποφεύγει να καταφύγει στο μελό. Τότε η ταινία γίνεται γλυκανάλατη. Υπάρχει η μεγάλη σκηνή αποδοχής του βραβείου, που ο σκηνοθέτης εκβιάζει το κλάμα του θεατή. Το φιλμ στρέφεται άτσαλα κατά της οπλοκατοχής.

Ο νεοφερμένος Κάτλετ σηκώνει στους στενούς ώμους του όλη την ιστορία. Πείθει ως ιδιοφυΐα. Πείθει ως θαυμαστής της φύσης. Ταυτίζεσαι μαζί του. Όταν τρέχει να το σκάσει από τον μπάτσο. Όταν κατατροπώνει τον δάσκαλο, που τον ζηλεύει. Στους υπόλοιπους ρόλους ο σχετικά άγνωστος ηθοποιός Κάλουμ-Κιθ Ρενί υποδύεται τον αποστασιοποιημένο και ολιγόλογο πατέρα του «Σπίβετ». Την εντομολόγο μητέρα του ήρωα παίζει η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, που αναλαμβάνει το καθήκον να προσαρμόσει την αγγλοσαξονική περσόνα της στην Αμερικανική Δύση. Το πετυχαίνει, οπότε εύκολα εκμεταλλεύεται στην συνέχεια ο σκηνοθέτης τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά της, για να παρουσιάσει αυτήν την τόσο «διαφορετική» μητέρα. Η πολύ καλή ηθοποιός Τζούντι Ντέιβις φτιάχνει έναν ρόλο καρικατούρα. Είναι η «κα. Τζίμπσεν», η εκπρόσωπος του ιδρύματος, που βραβεύει τον μικρό. Παμπόνηρη, αντιλαμβάνεται ότι ανακάλυψε φλέβα χρυσού στο πρόσωπο του αθώου παιδιού, την οποία σπεύδει να στραγγίξει. Οι σπαστικές κινήσεις της και το αυστηρό στιλ της προκαλεί το χαμόγελο.

Η ταινία θίγει θέματα ευαίσθητα, όπως ο θάνατος ενός παιδιού. Το κάνει όμως με ευρωπαϊκό τακτ. Θυμίζει σε γονείς ότι όταν ένα παιδί το σκάει, πολλές φορές το κάνει, για να τους τραβήξει την προσοχή. Ο πρωταγωνιστής είναι παιδί. Στα παιδιά, κατά τον Ζενέ και τον συγγραφέα, μιλάς σαν να ήταν ώριμα. Τους επιτρέπεις να μιλούν. Τα ακούς. Αν χρειαστεί τα εισάγεις στην έννοια του πένθους. Χειρίζεσαι την φυσική ζήλεια μεταξύ αδελφών. Τα στηρίζεις στην επίτευξη των ονείρων τους. Τα υποστηρίζεις στις προσπάθειές τους. Τα βοηθάς να βάζουν στόχους, για να μην καταλήξουν αντίλαλοι του εαυτού τους. Και προσέχεις τα λόγια σου, για να μην τα πληγώσεις. Κυρίως επειδή τα παιδιά μιμούνται. Τα οδηγείς, αλλά δεν τα διατάζεις. Κάπως έτσι ίσως απέσπασε και ο ίδιος μία μεστή ερμηνεία από τον Κάτλετ.

Αριστούργημα*****, Πολύ καλό****, Καλό***, Ενδιαφέρον**, Μέτριο*, Κακό