Ella Fitzgerald Sings the Richard Rodgers and Lorenz Hart Songbook-Ella Fitzgerald (1956)
Το Ella Fitzgerald Sings the Richard Rodgers and Lorenz Hart Songbook αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια στη δισκογραφία της Ella Fitzgerald και ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της σειράς “Songbook” που ηχογράφησε για τη δισκογραφική Verve. Κυκλοφόρησε το 1956 και είναι αφιερωμένο στο σπουδαίο δημιουργικό δίδυμο των Richard Rodgers και Lorenz Hart, οι οποίοι σημάδεψαν το αμερικανικό μουσικό θέατρο και το Great American Songbook με τις συνθέσεις και τους στίχους τους.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει ερμηνείες κλασικών τραγουδιών που γράφτηκαν κυρίως για το Broadway τη δεκαετία του 1920 και 1930. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα “My Funny Valentine”, “Blue Moon”, “The Lady Is a Tramp”, “Manhattan” και “Isn’t It Romantic?”. Τα τραγούδια αυτά είχαν ήδη γνωρίσει επιτυχία πριν από την ηχογράφηση της Fitzgerald, όμως η δική της προσέγγιση τα ανανέωσε, χαρίζοντάς τους νέα ζωντάνια και διαχρονικότητα.
Η παραγωγή του άλμπουμ έγινε υπό την επίβλεψη του Norman Granz, ιδρυτή της Verve Records και βασικού υποστηρικτή της Fitzgerald. Οι ενορχηστρώσεις, πλούσιες αλλά κομψές, στηρίζονται σε μεγάλες ορχήστρες με έγχορδα και πνευστά, δημιουργώντας ένα λαμπερό αλλά ταυτόχρονα εκλεπτυσμένο ηχητικό αποτέλεσμα. Σε αντίθεση με τις πιο «γυμνές» τζαζ ηχογραφήσεις της εποχής, εδώ δίνεται έμφαση στη μελωδία και στην καθαρότητα της ερμηνείας, αναδεικνύοντας την ευαισθησία των στίχων του Hart και τη λυρικότητα των συνθέσεων του Rodgers.
Η φωνή της Fitzgerald βρίσκεται στο απόγειό της: κρυστάλλινη, με άψογη άρθρωση και μοναδικό έλεγχο της τονικότητας. Χωρίς υπερβολικές φωνητικές επιδείξεις, εστιάζει στη συναισθηματική απόδοση των τραγουδιών. Στο “My Funny Valentine” αποδίδει μια τρυφερή μελαγχολία, ενώ στο “The Lady Is a Tramp” αναδεικνύει το παιχνιδιάρικο και ειρωνικό στοιχείο των στίχων. Η ικανότητά της να εναλλάσσει ύφος – από ρομαντικό και ονειρικό μέχρι σατιρικό και ζωηρό – καταδεικνύει την ερμηνευτική της ευελιξία.
Το έργο των Rodgers και Hart χαρακτηρίζεται από εκλεπτυσμένες αρμονίες και ευφυείς, συχνά τολμηρούς στίχους για την εποχή τους. Η Fitzgerald καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα στη θεατρικότητα των τραγουδιών και στη τζαζ αίσθηση που τα διαπερνά. Παρότι οι συνθέσεις προέρχονται από μιούζικαλ, η ερμηνεία της τις αποσπά από το θεατρικό πλαίσιο και τις μετατρέπει σε αυτόνομα τζαζ στάνταρντ.
Το άλμπουμ εντάσσεται σε μια ευρύτερη καλλιτεχνική στρατηγική: μέσα από τη σειρά “Songbook”, η Fitzgerald επανασύστησε στο κοινό το κλασικό αμερικανικό ρεπερτόριο, εδραιώνοντας τη φήμη της όχι μόνο ως εξαιρετικής τζαζ τραγουδίστριας αλλά και ως κορυφαίας ερμηνεύτριας του Great American Songbook. Η επιτυχία του δίσκου συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός νέου προτύπου για τις φωνητικές ηχογραφήσεις, όπου η πιστότητα στη μελωδία και η σεβαστική ανάδειξη των στίχων συνδυάζονται με προσωπικό ύφος.
Κριτικά, το άλμπουμ θεωρείται διαχρονικό αριστούργημα. Δεν αποτελεί απλώς μια συλλογή τραγουδιών, αλλά μια συνεκτική καλλιτεχνική δήλωση που τιμά τη συνεργασία των Rodgers και Hart, ενώ παράλληλα αναδεικνύει την ωριμότητα και την αισθητική ευγένεια της Fitzgerald. Μέσα από αυτή την ηχογράφηση, η Ella Fitzgerald καθιερώνεται οριστικά ως «First Lady of Song», προσφέροντας ένα έργο που παραμένει σημείο αναφοράς για την τζαζ και το αμερικανικό τραγούδι μέχρι σήμερα.
