Το Never for Ever (1980) είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ της Kate Bush και αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά έργα της καριέρας της, τόσο καλλιτεχνικά όσο και ιστορικά. Κυκλοφόρησε σε μια περίοδο όπου η Bush είχε πλέον εδραιωθεί ως μια μοναδική δημιουργική φωνή στη βρετανική μουσική σκηνή και σηματοδοτεί τη μετάβασή της σε ακόμη μεγαλύτερο καλλιτεχνικό έλεγχο. Ήταν το πρώτο άλμπουμ Βρετανίδας σόλο καλλιτέχνιδας που έφτασε στο Νο.1 των βρετανικών charts, επιβεβαιώνοντας ότι η πειραματική ποπ μπορούσε να είναι και εμπορικά επιτυχημένη.
Μουσικά, το Never for Ever κινείται ανάμεσα στην art pop, τη new wave και την progressive pop, ενσωματώνοντας για πρώτη φορά σε τόσο εκτεταμένο βαθμό το Fairlight CMI, ένα πρωτοποριακό ψηφιακό sampler. Η χρήση του Fairlight επιτρέπει στην Bush να δημιουργήσει ηχοτοπία που ακούγονται ταυτόχρονα οργανικά και απόκοσμα, δίνοντας στο άλμπουμ έναν ιδιαίτερα φαντασιακό χαρακτήρα. Παράλληλα, το έργο διατηρεί έντονες μελωδικές γραμμές και αφηγηματική σαφήνεια, στοιχεία που κάνουν τα τραγούδια άμεσα αναγνωρίσιμα.
Θεματικά, το άλμπουμ περιστρέφεται γύρω από την παιδική ηλικία, τη μνήμη, τον φόβο, τη σεξουαλικότητα, αλλά και την πολιτική και κοινωνική αγωνία. Ο τίτλος Never for Ever λειτουργεί σχεδόν σαν παιδική φράση, υπαινισσόμενος την αθωότητα αλλά και τη ρευστότητα του χρόνου. Πολλά τραγούδια μοιάζουν να εξερευνούν τη στιγμή όπου η παιδική φαντασία συγκρούεται με τη σκληρότητα του ενήλικου κόσμου.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Babooshka”, ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της Bush, το οποίο αφηγείται μια ιστορία ζήλιας και δοκιμασίας της αγάπης μέσα από μια σχεδόν παραμυθένια αφήγηση. Ακολουθεί το “Delius (Song of Summer)”, ένας φόρος τιμής στον συνθέτη Frederick Delius, όπου η Bush μπλέκει την ποπ με την κλασική μουσική και τη φανταστική αναπαράσταση της τελευταίας στιγμής ενός καλλιτέχνη. Το “Blow Away (For Bill)” είναι ένα συναισθηματικό αντίο στον Bill Duffield, μέλος της ομάδας φωτισμού της περιοδείας της, αποκαλύπτοντας μια πιο προσωπική και ευάλωτη πλευρά.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το “Army Dreamers”, ένα αντιπολεμικό τραγούδι ειπωμένο από την οπτική μιας μητέρας που θρηνεί τον χαμένο της γιο. Με λιτή ενορχήστρωση και σχεδόν παιδική μελωδία, το τραγούδι εντείνει τη συναισθηματική του δύναμη και αναδεικνύει την ικανότητα της Bush να σχολιάζει πολιτικά ζητήματα με ευαισθησία και ποίηση. Αντίστοιχα, το “Breathing”, που κλείνει το άλμπουμ, αγγίζει τον φόβο του πυρηνικού πολέμου μέσα από την προοπτική ενός αγέννητου παιδιού, προσδίδοντας στο έργο έναν σκοτεινό, σχεδόν αποκαλυπτικό επίλογο.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ, με την Kate Bush να εμφανίζεται σαν να αιωρείται, ενώ ένα βρέφος μοιάζει να αναδύεται από μέσα της, συνοψίζει ιδανικά τις θεματικές του Never for Ever: γέννηση, δημιουργία, φόβος και φαντασία. Συνολικά, πρόκειται για ένα άλμπουμ βαθιά πρωτότυπο, τολμηρό και συναισθηματικά πολυεπίπεδο, που επιβεβαιώνει την Kate Bush ως μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβόταν να ακολουθήσει το δικό της όραμα. Το Never for Ever παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο επιδραστικά έργα της και ένα σημείο αναφοράς στην ιστορία της σύγχρονης ποπ μουσικής.
