Η ταινία Short Term 12 (2013), σε σκηνοθεσία του Destin Daniel Cretton, είναι ένα βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό δράμα που εστιάζει στη ζωή παιδιών και νέων που φιλοξενούνται σε ένα κέντρο βραχυπρόθεσμης φροντίδας για εφήβους με σοβαρά οικογενειακά και ψυχολογικά προβλήματα. Ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το είδος δομής, όπου οι έφηβοι παραμένουν προσωρινά μέχρι να βρεθεί μια πιο μόνιμη λύση για το μέλλον τους.
Κεντρική ηρωίδα της ταινίας είναι η Grace (Brie Larson), μια νεαρή κοινωνική λειτουργός που εργάζεται στο κέντρο και προσπαθεί καθημερινά να στηρίξει τα παιδιά που ζουν εκεί. Η Grace είναι αφοσιωμένη στη δουλειά της, δείχνει κατανόηση και ευαισθησία, όμως ταυτόχρονα κουβαλά μέσα της βαθιά προσωπικά τραύματα από τη δική της παιδική ηλικία. Η ταινία αποκαλύπτει σταδιακά ότι η Grace υπήρξε και η ίδια θύμα κακοποίησης, γεγονός που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεται με τους εφήβους αλλά και με τους ανθρώπους γύρω της.
Στο πλευρό της βρίσκεται ο σύντροφός της και συνάδελφος Mason (John Gallagher Jr.), ο οποίος προσπαθεί να τη στηρίξει συναισθηματικά και να δημιουργήσει μαζί της μια πιο σταθερή ζωή. Η σχέση τους, αν και τρυφερή, δοκιμάζεται από τη δυσκολία της Grace να ανοιχτεί και να αντιμετωπίσει το παρελθόν της. Η ταινία εξερευνά με λεπτότητα τον φόβο της οικειότητας και το πώς τα τραύματα της παιδικής ηλικίας μπορούν να επηρεάσουν τις ενήλικες σχέσεις.
Παράλληλα με την ιστορία της Grace, η ταινία παρουσιάζει και τις ζωές των εφήβων που φιλοξενούνται στο κέντρο. Κάθε παιδί έχει τη δική του ιστορία πόνου, εγκατάλειψης ή κακοποίησης. Ξεχωρίζει ο χαρακτήρας της Jayden, ενός νεαρού κοριτσιού που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον και παρουσιάζει έντονη επιθετικότητα. Η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στη Grace και τη Jayden λειτουργεί ως καθρέφτης: μέσα από τη Jayden, η Grace έρχεται αντιμέτωπη με τα δικά της καταπιεσμένα συναισθήματα και μνήμες.
Η Short Term 12 δεν επικεντρώνεται σε εντυπωσιακές δραματικές κορυφώσεις, αλλά σε μικρές, καθημερινές στιγμές που αποκαλύπτουν τη συναισθηματική κατάσταση των χαρακτήρων. Ο ρεαλιστικός τρόπος αφήγησης, οι φυσικές ερμηνείες και οι απλοί διάλογοι δημιουργούν μια αίσθηση αυθεντικότητας και ειλικρίνειας. Η ταινία αποφεύγει τον συναισθηματικό εκβιασμό και παρουσιάζει τα δύσκολα θέματα της κακοποίησης, της ψυχικής υγείας και της απώλειας με σεβασμό και ευαισθησία.
Στον πυρήνα της, η ταινία μιλά για τον κύκλο του τραύματος, αλλά και για τη δυνατότητα της θεραπείας. Δείχνει πώς η φροντίδα, η κατανόηση και η ανθρώπινη επαφή μπορούν να προσφέρουν ελπίδα, ακόμη και μέσα σε συνθήκες βαθιάς δυσκολίας. Η Short Term 12 είναι μια ταινία που φωτίζει ανθρώπους στο περιθώριο και υπενθυμίζει τη σημασία της ενσυναίσθησης, τόσο προς τους άλλους όσο και προς τον ίδιο μας τον εαυτό.
