Το Songs of Love and Hate (1971) αποτελεί έναν από τους πιο σκοτεινούς, εσωστρεφείς και καλλιτεχνικά συνεκτικούς δίσκους του Leonard Cohen. Κυκλοφόρησε σε μια περίοδο όπου ο Καναδός τραγουδοποιός είχε ήδη εδραιώσει τη φήμη του ως ποιητής της μελαγχολίας και της υπαρξιακής αναζήτησης, αλλά εδώ φτάνει σε μια ακραία, σχεδόν ασκητική καθαρότητα έκφρασης. Πρόκειται για έναν δίσκο που δεν προσπαθεί να παρηγορήσει τον ακροατή· αντίθετα, τον καλεί να σταθεί μέσα στη θλίψη, την αμφιβολία και την αντίφαση των ανθρώπινων σχέσεων.
Μουσικά, το άλμπουμ είναι λιτό και εσωστρεφές. Οι ενορχηστρώσεις είναι ελάχιστες, συχνά βασισμένες στην ακουστική κιθάρα, σε διακριτικά έγχορδα και σε χαμηλών τόνων συνοδευτικά φωνητικά. Η παραγωγή αποφεύγει κάθε περιττό στολίδι, αφήνοντας χώρο στη βαριά, μονότονα υπνωτική φωνή του Cohen να λειτουργήσει ως κύριο όργανο. Αυτή η απλότητα ενισχύει την αίσθηση οικειότητας, σαν να εξομολογείται ο αφηγητής τις σκέψεις του σε έναν κλειστό, σχεδόν σκοτεινό χώρο.
Θεματικά, το Songs of Love and Hate κινείται ανάμεσα στον έρωτα, την απώλεια, την προδοσία, την πνευματική αγωνία και την πολιτική απογοήτευση. Ο έρωτας δεν παρουσιάζεται ως λυτρωτική δύναμη, αλλά ως πεδίο σύγκρουσης, όπου η επιθυμία συνυπάρχει με τον πόνο και τη ματαίωση. Οι σχέσεις στους στίχους του Cohen είναι εύθραυστες, συχνά καταδικασμένες, και οι χαρακτήρες μοιάζουν παγιδευμένοι ανάμεσα στην ανάγκη για σύνδεση και στον φόβο της αποτυχίας.
Παράλληλα, ο δίσκος διαποτίζεται από μια έντονη υπαρξιακή και πνευματική ανησυχία. Ο Cohen αντλεί εικόνες και συμβολισμούς από τη θρησκεία, τη Βίβλο και τη μυστικιστική παράδοση, όχι όμως για να προσφέρει βεβαιότητες, αλλά για να εκφράσει την αμφιβολία και τη ρωγμή στην πίστη. Η θεϊκή παρουσία μοιάζει συχνά απόμακρη ή σιωπηλή, ενώ ο άνθρωπος μένει μόνος να αντιμετωπίσει τις πράξεις και τις ενοχές του.
Ιδιαίτερη θέση στον δίσκο κατέχει και η πολιτική διάσταση, αν και όχι με άμεσο ή συνθηματολογικό τρόπο. Ο Cohen σχολιάζει έναν κόσμο γεμάτο βία, ιδεολογικές συγκρούσεις και αποτυχία των μεγάλων υποσχέσεων της εποχής. Η ματιά του είναι απαισιόδοξη, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη: δεν καταγγέλλει από απόσταση, αλλά συμμετέχει συναισθηματικά στο συλλογικό αδιέξοδο.
Ο τίτλος Songs of Love and Hate συνοψίζει εύστοχα τη διττότητα του άλμπουμ. Η αγάπη και το μίσος δεν παρουσιάζονται ως αντίθετα, αλλά ως αλληλένδετες δυνάμεις που συχνά γεννιούνται η μία από την άλλη. Αυτή η ένταση διατρέχει κάθε τραγούδι και δίνει στον δίσκο τη βαριά, σχεδόν ασφυκτική του ατμόσφαιρα.
Συνολικά, το Songs of Love and Hate θεωρείται ένα από τα κορυφαία έργα του Leonard Cohen και ένα από τα πιο απαιτητικά άλμπουμ της δισκογραφίας του. Δεν είναι εύκολο ή «ευχάριστο» άκουσμα, αλλά ανταμείβει όσους είναι διατεθειμένοι να βυθιστούν στον κόσμο του. Πρόκειται για έναν δίσκο που λειτουργεί περισσότερο ως ποιητική κατάθεση ψυχής παρά ως απλή συλλογή τραγουδιών, επιβεβαιώνοντας τον Cohen ως έναν από τους σημαντικότερους ποιητές-τραγουδοποιούς του 20ού αιώνα.
