Τα ερωτικά τραγούδια χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, τα αισιόδοξα και τα μελαγχολικά. Στο άκουσμα μιας μελωδίας ο καθένας μας μπορεί να σκεφτεί κάτι θετικό ή αρνητικό, ως προς τo συναίσθημα που μας προκαλεί. Ο στίχος όμως είναι κατευθυντήριος, αφού περιγράφει μια συγκεκριμένη κατάσταση.
Σ’ έναν ωκεανό από μελωδίες, στο πέρασμα τόσων ετών μουσικής, είναι αρκετές αυτές που μίλησαν στη ψυχή μας. Θα επισκεφτούμε επτά δεκαετίες για να θυμηθούμε σπουδαίες επιτυχίες αλλά και λιγότερα γνωστά τραγούδια που πιστεύουμε ότι αξίζουν την προσοχή σας.
Nat King Cole – L-o-v-e (1964)
Ένας Γερμανός συνθέτης και ένας Αμερικανός στιχουργός, o Bert Kaempfert και ο Milt Gabler, ύμνησαν την αγάπη. Το “L-o-v-e” ερμηνεύτηκε αρχικά από τον τεράστιο Nat King Cole, που το απέδωσε σε έξι διαφορετικές γλώσσες. Πέρα από την αγγλική εκδοχή, η οποία πιστοποιήθηκε χρυσή στο Ηνωμένο Βασίλειο πουλώντας πάνω από 400.000 αντίτυπα, το παρουσίασε στα ιταλικά, ισπανικά, γερμανικά και γαλλικά, καθώς και στα ιαπωνικά όπου το τραγούδησε μαζί με αγγλόφωνους στίχους. Όλες οι ηχογραφήσεις κυκλοφόρησαν το 1964, με εξαίρεση τη γαλλόφωνη που εκδόθηκε το 1965.
Jim Croce – Time in a bottle (1973)
Δημιουργία εξ ολοκλήρου του Αμερικανού στιχουργού, συνθέτη και ερμηνευτή Jim Croce. Έγραψε τους τρυφερούς στίχους το 1972, όταν έμαθε από τη σύζυγό του ότι θα γίνει πατέρας. Tο “Time in a bottle” κυκλοφόρησε το 1973, σχεδόν δύο μήνες μετά τον θάνατό του σε αεροπορικό δυστύχημα καθώς μετέβαινε για περιοδεία. Ανέβηκε στο Νο. 1 των Ηνωμένων Πολιτειών για δύο εβδομάδες και απονεμήθηκε χρυσό, ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο αντίτυπα.
Μεταξύ άλλων, η Νάνα Μούσχουρη το διασκεύασε και το δισκογράφησε το 1986, επίσης στα αγγλικά, ενώ το συμπεριέλαβε και σε συλλογή με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της το 1992.
Umberto Tozzi – Ti amo (1977)
Ρομαντική μελωδία που συνέθεσε και ερμήνευσε ο Umberto Tozzi το 1977, γεννημένος στο Τορίνο, κατακτώντας την κορυφή σε Ιταλία, Γαλλία, Ελβετία και Σουηδία. Πιστοποιήθηκε πλατινένιο στην Ιταλία ξεπερνώντας το 1 εκατομμύριο αντίτυπα, όπως επίσης στη Γαλλία και στο Βέλγιο, ενώ χρυσό στην Αυστραλία και στην Ελλάδα. Το τραγούδησε επίσης στα αγγλικά και στα ισπανικά, με την τελευταία εκτέλεση να γνωρίζει επιτυχία στην Ισπανία και τις Λατινικές χώρες.
Το διασκεύασε η Dalida στα γαλλικά το 1977, ενώ σημείωσε επιτυχία και από την Αμερικανίδα Laura Branigan το 1984 στα αγγλικά, Νο. 2 στην Αυστραλία και Νο. 5 στον Καναδά. Ο Tozzi το επανεκτέλεσε ντουέτο με τη Γαλλίδα Lena Ka το 2002, με γαλλόφωνους και ιταλόφωνους στίχους, Νο. 2 στο Βέλγιο, Νο. 3 στη Γαλλία και No. 10 στην Ελβετία, ενώ ο Ισπανός Sergio Dalma το 2011 το οδήγησε στο No. 10 της χώρας του. Το 2017, ο Umberto Tozzi για να γιορτάσει τα 40 χρόνια του “Ti amo” το επανεκτέλεσε με την Anastacia, εκείνη τραγούδησε στα αγγλικά και εκείνος στη μητρική του γλώσσα.
Bruce Springsteen – Point blank (1980)
Δεν είναι από τις επιτυχίες του Bruce Springsteen, ούτε κυκλοφόρησε ποτέ σαν ξεχωριστό τραγούδι στην Αμερική παρά μόνο στην Ευρώπη το 1980. Πίσω από τους μελαγχολικούς στίχους που έγραψε το «Αφεντικό», όπως τον έχουν αποκαλέσει, κρύβεται η εξάρτηση που είχε η τότε σχέση του από τα ναρκωτικά. Χρειάστηκε 6 λεπτά, όση και η διάρκεια του, για να μας μεταφέρει τα συναισθήματά του, μουσικά, στιχουργικά και ερμηνευτικά. Έχει ερμηνεύσει το “Point blank” σε αρκετές συναυλίες του.
Αξιοσημείωτη η «φωνή» του πιάνου, παιγμένο από τον Roy Bittan, τον μακρόχρονο συνεργάτη του Springsteen και μετέπειτα των Dire Straits, Bob Dylan, David Bowie και αρκετών άλλων.
Stevie Wonder – I just called to say I love you (1984)
Δεν υπάρχει κάτι που να μην έκανε σε αυτή την αξέχαστη μπαλάντα. Ο Stevie Wonder έγραψε τη μουσική, τους στίχους, έκανε την παραγωγή και την ερμήνευσε, με το “I just called to say I love you” να αποδεικνύεται το εμπορικότερο τραγούδι παγκοσμίως της αξιοζήλευτης καριέρας του. Ακούστηκε στην ταινία “The woman in red”, με την Kelly LeBrock που υποδύεται τη μοιραία γυναίκα και τον Gene Wilder στον ρόλο του παντρεμένου άνδρα που γοητεύεται από αυτήν. Ο Wonder έγραψε τις περισσότερες συνθέσεις, επτά συνολικά, που έντυσαν μουσικά το φιλμ. Ανέλαβε το πρότζεκτ έπειτα από πρόταση της Dionne Warwick, της «συντονίστριας» των τραγουδιών της ταινίας, στους παραγωγούς.
Έγινε Νο. 1 επιτυχία σε 28 χώρες παγκοσμίως, μεταξύ αυτών η Αμερική και η Μεγάλη Βρετανία, για τρεις και έξι εβδομάδες αντίστοιχα. Στις ΗΠΑ πιστοποιήθηκε χρυσό σινγκλ, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο πλατινένιο. Κέρδισε Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα ως το «Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι», ενώ απέκτησε τρεις υποψηφιότητες για βραβείο Grammy, «Τραγούδι της Χρονιάς», «Καλύτερη Ποπ Φωνητική Ερμηνεία» και «Καλύτερη Ποπ Ορχηστρική Εκτέλεση».
Al Jarreau – After all (1984)
Υπέροχη ερωτική μπαλάντα του Αμερικανού τραγουδιστή και μουσικού, την οποία συνυπέγραψαν ο Al Jarreau, ο πολυβραβευμένος Καναδός συνθέτης και παραγωγός David Foster, κάτοχος 16 βραβείων Grammy από τα 46 συνολικά που τέθηκε υποψήφιος, και ο Jay Graydon. Αν σκεφτείτε να χρησιμοποιήσετε το “After all” σε πρόταση γάμου και να βάλετε τη βέρα σε ποτήρι σαμπάνιας, να ξέρετε ότι σας πρόλαβε ο Ronn Moss στην περιβόητη σαπουνόπερα “Τόλμη και γοητεία”, καθώς ακούστηκε τη στιγμή που ο Ριτζ Φόρεστερ έκανε πρόταση γάμου στη Μπρουκ!
Chris Isaak – Wicked game (1989)
Από τα πιο σαγηνευτικά τραγούδια της δεκαετίας του ‘90 και προφανώς από τα ωραιότερα του Αμερικανού τραγουδιστή, συνθέτη και κιθαρίστα Chris Isaak. Το “Wicked game” κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 1989 αλλά γνώρισε επιτυχία αργότερα, αφού πρώτα ακούστηκε η ορχηστρική εκδοχή του στην ταινία “Wild at heart” το 1990 με τον Nicolas Cage και τη Laura Dern, όπου έπαιξε σχεδόν ολόκληρη. Το φιλμ, σε παραγωγή του David Lynch, βραβεύτηκε ως το καλύτερο στο Φεστιβάλ των Καννών.
Αλησμόνητο είναι και το ασπρόμαυρο βίντεο κλιπ με τα πλάνα ενός ζευγαριού σε μια εξωτική παραλία, σε παραγωγή του διάσημου φωτογράφου Herb Ritts. Συγκέντρωσε 7 υποψηφιότητες για MTV Video Music Awards, κερδίζοντας ως το καλύτερο βίντεο από άνδρα καλλιτέχνη, ταινίας και κινηματογράφησης. Το ηχητικό και οπτικό αποτέλεσμα αιχμαλώτισε από τότε τους εμμονικά ερωτευμένους.
Extreme – More than words (1990)
To γρατζούνισμα μιας ακουστικής κιθάρας συνοδεύει ιδανικά τους ρομαντικούς στίχους. Το “More than words” είναι η πιο γνωστή επιτυχία του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Extreme. Κυκλοφόρησε στην Αμερική το 1990 και στον υπόλοιπο κόσμο την επόμενη χρονιά. Έγινε δικαίως Νο. 1 και χρυσό σε πωλήσεις στην Αμερική, επίσης Νο. 1 στον Καναδά, ενώ Νο. 2 στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Συνοδεύτηκε από ένα λιτό, ασπρόμαυρο βίντεο κλιπ. Άλλωστε σημασία έχει αυτό που είπαν και ο τρόπος με τον οποίο το εξέφρασαν μουσικά και στιχουργικά.
No Doubt – Don’t speak (1996)
Από τις πιο γνωστές μελαγχολικές επιτυχίες της δεκαετίας του ’90. Η Gwen Stefani και η παρέα της σ' ένα βιωματικό τραγούδι που περιγράφει την επταετή σχέση της Αμερικανίδας τραγουδίστριας με τον μπασίστα του γκρουπ, Tony Kanal. Ειδικά όταν μια σχέση σταματά στον γρουσούζικο αριθμό επτά, τι άλλο θα μπορούσαν να πουν εκτός από… “Don’t speak”.
Το έγραψε η ίδια με τον αδελφό της Eric το 1996, πριν εγκαταλείψει το σχήμα για σόλο καριέρα. Παρέμεινε στο Νο. 1 της Μεγάλης Βρετανίας για τρεις εβδομάδες, κατακτώντας την κορυφή σε 15 συνολικά χώρες παγκοσμίως. Παρόλο που δεν κυκλοφόρησε ως σινγκλ στην Αμερική, αναδείχτηκε κορυφαίο στο ραδιόφωνο για 16 εβδομάδες, αριθμός ρεκόρ εκείνη την εποχή. Αγαπήθηκε πολύ και από το ελληνικό ραδιόφωνο.
Mono – Life in mono (1996)
Μία και μοναδική είναι η επιτυχία του βρετανικού ντουέτου ηλεκτρονικής μουσικής Mono, της τραγουδίστριας Siobhan de Maré και του μουσικού Martin Vigro, ο οποίος και το έγραψε. Το “Life in mono” κυκλοφόρησε το 1996, όμως η καταξίωσή του ήρθε δύο χρόνια αργότερα από τη συμμετοχή του στην ταινία “Great expectations” με τον Ethan Hawke και την Gwyneth Paltrow. Το πάντρεμα γαλλικών και αγγλικών στίχων ταίριαξε «γάντι» με την αισθαντική φωνή της. Το αποτέλεσμα δεν πέρασε απαρατήρητο από τα ραδιόφωνα της χώρας μας, αντιθέτως.
Iggy Pop – Les feuilles mortes (2009)
Σύνθεση του 1945 που ακούστηκε για πρώτη φορά το 1946 στη γαλλική ταινία “Les portes de la nuit”, όπου ο Yves Montand όχι μόνο πρωταγωνίστησε αλλά και το τραγούδησε. Έγραψε ιστορία η ερμηνεία του, με την κυκλοφορία να ξεπερνά το ένα εκατομμύριο αντίτυπα παγκοσμίως. Αξέχαστη έμεινε και εκείνη του Nat King Cole, όπως και η αγγλογαλλική εκδοχή της Édith Piaf. Το τραγούδησαν επίσης στα γαλλικά και το δισκογράφησαν με τίτλο “Les feuilles mortes”, κατά χρονολογική σειρά, οι «δικοί» μας Νάνα Μούσχουρη, Ντέμης Ρούσσος, Γιοβάννα και Μάριος Φραγκούλης. Γνώρισε επίσης διαχρονική επιτυχία στα αγγλικά ως “Autumn leaves”.
Το 2009 ο Iggy Pop μας χάρισε μια ιδιαίτερη και πιο σύγχρονη εκδοχή του, το απέδωσε και αυτός στα γαλλικά. Απολαμβάνουμε τη βραχνή φωνή του στα 2/3 του τραγουδιού, ενώ στη συνέχεια τον «αντικαθιστά» επάξια το σαξόφωνο.
Hannah Williams & The Tastemakers – Work it out (2012)
Διαθέτει όλο το «πακέτο», μουσική, στίχοι και κυρίως ερμηνεία. Το “Work it out” δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως σινγκλ, συμπεριλήφθηκε στο ένα και μοναδικό άλμπουμ του σχήματος το 2012. Η Hannah Williams παρέα με την επταμελή μπάντα των Tastemakers έχει δώσει sold out περιοδείες σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Η Βρετανίδα τραγουδίστρια διαθέτει αυθεντική σόουλ φωνή με χαρακτηριστικό γρέζι που εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Η εκρηκτική της εκτέλεση απέχει μόλις ένα «κλικ» από τα αυτιά σας.
Luca Sapio & The Dark Shadows – Someone (2014)
Ο Luca Sapio, Ιταλός τραγουδιστής, συνθέτης και παραγωγός με βαθιές επιρροές από τα ‘70ς και τα μπλουζ των ‘60ς, ηχογράφησε το δεύτερο άλμπουμ του στη Νέα Υόρκη. Ήταν η πρώτη του δουλειά μαζί με το συγκρότημά του, τους Dark Shadows, που κυκλοφόρησε στην Αμερική το 2014. Μέσα από αυτή μας παραθέτει μια αξιοπρόσεκτη ρομαντική μπαλάντα, ένα μίγμα από ροκ και σόουλ ήχους που δίνει την εντύπωση ότι δημιουργήθηκε αρκετές δεκαετίες πριν. Αυτό το… someone φωνάζει πιο παραπονεμένο στις ελεύθερες ψυχές.
Nick Cave – Train dreams (2025)
Το “Train dreams” είναι μια αμερικανική δραματική ταινία εποχής του 2025, βασισμένη στη νουβέλα του Denis Johnson. Πρόκειται για ένα δραματικό φιλμ που αφηγείται τη ζωή του Robert Grainier, ενός ξυλοκόπου και εργάτη σιδηροδρόμων στις αρχές του 20ού αιώνα. Το σάουντρακ έχει συνθέσει ο Bryce Dessner των The National, ενώ το συναισθηματικά φορτισμένο τραγούδι των τίτλων τέλους γράφτηκε σε συνεργασία με τον Nick Cave, του οποίου η ερμηνεία θυμίζει έντονα τον Leonard Cohen.
Η ομότιτλη σύνθεση είναι υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα, ενώ ο πρωταγωνιστής Joel Edgerton διεκδικεί το βραβείο στην κατηγορία «Καλύτερος Άνδρας Ηθοποιός σε Ταινία Δράμα».
Raye – What a difference a day makes (2025)
Η Μεξικανή Maria Grever έγραψε τη μουσική και τους ισπανόφωνους στίχους το 1934. Η αρχική ηχογράφησή του, “Cuando vuelva a tu lado”, πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά από την ορχήστρα Pedro Via με τη φωνή του Jose ‘Chiquito’ Socarras, αλλά κυκλοφόρησε την επόμενη. Η πρώτη κυκλοφορία ως “What a difference a day makes”, με στίχους του Stanley Adams, έγινε από τον Jimmy Ague το 1934. Το ανέδειξε η ονειρική διασκευή της Dinah Washington το 1959, δίνοντας στη «Βασίλισσα των Μπλουζ» το μοναδικό Grammy για το οποίο τέθηκε υποψήφια, στην κατηγορία “Καλύτερη Rhythm & Blues Ερμηνεία”.
Το 2025, στη μίνι σειρά οκτώ επεισοδίων του Netflix “Black Rabbit” με τον Jude Law, υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα, η Raye εμφανίστηκε σ’ ένα επεισόδιο υποδυόμενη τον εαυτό της. Ερμηνεύει αξιοπρόσεκτα το “What a difference a day makes”, που κυκλοφόρησε ως ψηφιακό σινγκλ. Σύγχρονη τζαζ, ατμοσφαιρική, με νουάρ αισθητική.
