roses pierre auguste renoir

 

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό.

 

Κάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά.

Και στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη.

 

Στα χέρια το παλτό, στ' ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη.

Ηλεκτρισμένη από φιλήματα θα 'λεγες την ατμόσφαιρα.

 

Η σκέψις, τα ποιήματα, βάρος περιττό.

 

Έχω κάτι σπασμένα φτερά.

Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό.

 

Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό.