Όπως συμβαίνει με την μουσική που τα τελευταία 20-25 χρόνια μεγαλοποιούνται ονόματα και δίσκοι που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μιμήσεις των προηγουμένων δεκαετιών, το ίδιο συμβαίνει και στον κινηματογράφο.

 

Άλλη μία ταινία του Almodovar που δεν μου άρεσε είναι το Julieta. Καταλαβαίνω ότι οι νεότεροι θέλουν να έχουν τα δικά τους ινδάλματα, αλλά νομίζω ότι έχω το δικαίωμα, αφού δεν έχω μείνει στο παρελθόν και παρακολουθώ με μανία τις νέες τάσεις στην μουσική και τον κινηματογράφο, να έχω την άποψη μου μέσα από μία διαδρομή των 6 τελευταίων δεκαετιών.  

Έχω και το πλεονέκτημα, το έζησα το τότε και ζω το παρόν.

 

Επίσης καταλαβαίνω ότι η άποψη ενός 25χρονου είναι διαφορετική για τα πράγματα της γενιάς του από την δική μου.

 

Η Julieta είναι άλλη μία επανάληψη του γνωστού στυλ του σκηνοθέτη και μου επιβεβαιώνει ότι έχει κάνει το πολύ 2-3 καλές ταινίες, αφού συνέχεια επαναλαμβάνεται, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια.

 

Δεν με ενοχλεί που επαναλαμβάνει συνεχώς τους επηρεασμούς του από τον Douglas Sirk, με ενοχλεί που στο τελευταίο φιλμ προσπαθεί να γίνει Χιτσχοκικός, ακόμα και στην μουσική επένδυση, χωρίς καν να πλησιάζει το πρωτότυπο.

 

Και ο DePalma, έκανε κάτι ανάλογο, αλλά το προσάρμοζε στο δικό του στυλ και γι'αυτό το Dressed To Kill έμεινε κλασικό.

 

Πάντως οι γυναίκες του πάλι είναι υπέροχες και εικαστικά θαυμάσιο.

 

 

 

Γιάννης Πετρίδης