Έχει γίνει συνήθεια σε κάθε Ολυμπιακούς αγώνες ένας σούπερ αθλητής της κολύμβησης να κερδίζει πολλά μετάλλια σε συνεχόμενους Ολυμπιακούς.

 

Ο Michael Phelps είναι ο τελευταίος στην λίστα, Διαβάζουμε στην Lifo: 

 

BBC: Ο Φελπς έσπασε το Ολυμπιακό ρεκόρ που κρατούσε ο Λεωνίδας της Ρόδου από το 152 π.Χ Με το 13ο του μετάλλιο σε ατομικό αγώνισμα, ο Αμερικανός υπεραθλητής κατέρριψε ένα στοιχειωμένο ρεκόρ 2.000 ετών - Ποιος ήταν ο διάσημος αθλητής της αρχαιότητας Λεωνίδας 

 

Με τη νίκη του στον τελικό των 200 μέτρων μεικτό ο Αμερικανός σούπερσταρ της κολύμβησης Μάικλ Φέλπς κατέκτησε το 22ο χρυσό μετάλλιο της καριέρας του και το 13ο συνολικά σε ατομικό αγώνισμα (έχει 9 μετάλλια σε ομαδικές σκυταλοδρομίες).  

 

Και αφού έχει καταρρίψει κάθε ρεκόρ στη σύγχρονη κολύμβηση, είπε να ξεπεράσει και την επίδοση ενός αρχαίου Έλληνα πρωταθλητή που κρατά περίπου 2.000 χρόνια.   Σύμφωνα με το BBC, με τη σημερινή του νίκη ο Φελπς ξεπέρασε τους 12 ατομικούς τίτλους που είχε κερδίσει ο Λεωνίδας της Ρόδου πριν δύο περίπου χιλιετίες.  

 

Ο Λεωνίδας της Ρόδου διαγωνίσθηκε σε τέσσερις διαδοχικούς Ολυμπιακούς αγώνες (164 π.χ., 160 π.χ., 156 και 152 π.χ), κερδίζοντας σε κάθε μία από αυτές τρεις διαφορετικούς αγώνες δρόμου. Ήταν τόσο σπουδαίος αθλητής, εξηγεί   Όποιος αθλητής της αρχαιότητας, εξηγεί το BBC, κατάφερνε να βγει πρώτος σε τρεις διαφορετικούς αγώνες γινόταν γνωστός ως τριαστής.

 

Στην αρχαιότητα υπήρξαν μόλις επτά αθλητές που κατάφεραν να κερδίσουν το συγκεκριμένο τίτλο, με τον Λεωνίδα να το πετυχαίνει σε πάνω από μία περιπτώσεις. Αξιοθαύμαστο μάλιστα είναι το γεγονός πως ο Ροδίτης αθλητής ήταν 36 ετών όταν το κατάφερε για 4η φορά, όντας πέντε χρόνια μεγαλύτερος απ' όσο είναι ο Φελπς σήμερα.   Τα αθλήματα στα οποία θριάμβευσε ο Λεωνίδας ήταν το στάδιο (σ.σ. γρήγορο σπριντ σε απόσταση 180μ), ο δίαυλος, (σ.σ. επίσης αγώνας ταχύτητας, αλλά με διπλάσια διαδρομή από το στάδιο) και η οπλιτοδρομία.

 

Αντίθετα με τα περισσότερα αγωνίσματα, όπου οι αθλητές ήταν σχεδόν γυμνοί, η οπλιτοδρομία απαιτούσε θωράκιση, βαρύ εξοπλισμό μάχης, πιθανώς ένα κράνος, θώρακα, πανοπλίες κνήμης και μια ασπίδα από μπρούτζο και ξύλο. «Κατέρριψε τη διάκριση (σ.σ. ο Λεωνίδας) μεταξύ των σπρίντερ και των αθλητών αντοχής» εξήγησε ο Πωλ Γκάντλετζ, καθηγητής της Κλασικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Μέχρι τότε, ο αγώνας με πλήρη εξάρτηση δεν θεωρούνταν κατάλληλος για δρομείς ταχύτητας.   «Το να αγωνιστείς σε όλα τα αθλήματα, το ένα μετά το άλλο, ήταν μεγάλο κατόρθωμα» είπε η Τζάντιθ Σόουντλινγκ, ανώτερη επιμελητής στο Βρετανικό Μουσείο. «Έτρεχαν με πανοπλία, ενώ η θερμοκρασία ήταν 40 ° C. Οι συνθήκες ήταν εξαιρετικά δυσάρεστες και απαιτούσαν τελείως διαφορετική εκγύμναση και γυμναστικές δεξιότητες».  

 

Υπάρχουν πολύ λίγα στοιχεία για το Λεωνίδα διευκρίνισε ο Πωλ Γκάντλετζ, ενώ η μορφή του δεν υπάρχει σε κανένα αγγείο ή τοιχογραφία. Αλλά, όπως αναφέρει το BBC, το όνομά του - που προέρχεται από την ελληνική λέξη λιοντάρι - υποδηλώνει πως επρόκειτο για διακεκριμένη προσωπικότητα της εποχής. «Ήταν αριστοκράτης, μάλλον πλούσιος, πιθανότατα με καταγωγή από οικογένεια αθλητών,» τόνισε ο Γκάντλετζ.

 

Η Ρόδος ήταν ένας τόπος με ισχυρή αθλητική παράδοση. Ένα άλλος μεγάλος Ολυμπιονίκης από το νησί ήταν ο πυγμάχος Διαγόρας, ο οποίος ξεκίνησε μια δυναστεία αθλητών. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν χρυσά, αργυρά ή χάλκινα μετάλλια. Ο νικητής έπαιρνε ένα απλό στεφάνι ελιάς (κότινο). Ο Λεωνίδας μετά το θάνατό του «λατρεύτηκε ως τοπική θεότητα» στη Ρόδο είπε η Σάουντλινγκ. Επίσης μνημονευόταν στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία.

 

Ο Παυσανίας τον περιέγραψε ως «τον πιο διάσημο δρομέα». Τον 3ο αιώνα, έγραψε γι αυτόν ο Φιλόστρατος ο Αθηναίος στον «Γυμναστικό». Ένα άγαλμά του στη Ρόδο φέρει την επιγραφή: «Είχε την ταχύτητα ενός Θεού».  

 

Με πληροφορίες από το BBC και το ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Πηγή: www.lifo.gr

 

Ο Παντελής Μπουκάλας γράφει στην Καθημερινή: 

 

Ο Λεωνίδας και ο Φελπς

Δεν πέφτουν πάντα μέσα οι παροιμίες ή, τέλος πάντων, δεν χρειάζεται να τις προσκυνούμε σαν αναμφισβήτητα δόγματα. Για παράδειγμα, το «Ελα, παππού μου, να σου δείξω τ’ αμπελοχώραφά σου» μπορεί να περνάει πρώτο απ’ το μυαλό πολλών Ελλήνων όταν ακούνε αλλοδαπούς να μιλούν για την ελληνική αρχαιότητα, και λαθεμένο είναι όμως και άδικο, μες στον ναρκισσισμό του. Χρωστάμε πολλά στους ξένους όσον αφορά την ανάγνωση και την «ανάκτηση» της αρχαίας Ελλάδας. Και όχι μόνο σε φιλολόγους και ιστορικούς, αλλά, όπως φαίνεται, και σε δημοσιογράφους. Αμερικανοί δημοσιογράφοι ήταν αυτοί που θυμήθηκαν τις τρεις πρωτιές του Φιλίππου του Β’ σε Ολυμπιακούς· εδώ τους χλευάσαμε. Και συμπατριώτες και συνάδελφοί τους είπαν (όπως διάβασα στη χθεσινή «Κ», στο ρεπορτάζ της Σπυριδούλας Σπανέα) ότι με το 21ο χρυσό του ο κολυμβητής Μάικλ Φελπς κατέρριψε ένα ρεκόρ 2.168 ετών, αφού ο μόνος με είκοσι πρωτιές σε Ολυμπιακούς ήταν ο Λεωνίδας ο Ρόδιος, πολυαθλητής του 2ου αιώνα π.Χ.

 

Με βάση τις πηγές, πάντως, υπάρχει ένα λαθάκι στους αμερικανικούς υπολογισμούς. Οι νίκες του Λεωνίδα ήταν πολλές, και βέβαια δύσκολες, όχι σαν τις έξι πλαστές και ανίδρωτες που απέσπασε μονοκοπανιά ο Νέρων στην Ολυμπία το 67 μ.Χ. Δεν ήταν όμως είκοσι αλλά δώδεκα. Αυτό τουλάχιστον γράφουν ο Παυσανίας και ο Φλάβιος Φιλόστρατος. Στα «Ηλειακά, Β΄» του έργου «Ελλάδος περιήγησις», ο Παυσανίας, συγγραφέας του 2ου αιώνα μ.Χ., χαρακτηρίζει κορυφαίο δρομέα τον Ρόδιο και μνημονεύει τις δώδεκα νίκες του: «Τα μέντοι επιφανέστατα ες δρόμον Λεωνίδα Ροδίω εστίν· επί γαρ τέσσαρας Ολυμπιάδας ακμάζων τε τη ωκύτητι αντήρκεσε, και γεγόνασιν αυτώ δρόμου νίκαι δύο αριθμόν και δέκα».

 

Για δώδεκα νίκες μιλάει και ο Λήμνιος Φλάβιος Φιλόστρατος ο ΙΙ, περίπου σύγχρονος του Παυσανία, στον «Γυμναστικό» του, μια πραγματεία-πηγή πληροφοριών για τα αθλήματα και τις προπονητικές μεθόδους. Και ο Φιλόστρατος καταγράφει με θαυμασμό τον άθλο του Λεωνίδα, να νικήσει σε τρία διαφορετικά αγωνίσματα, στον οπλίτη δρόμο, στον δίαυλο και στο στάδιο: «Λεωνίδας ο Ρόδιος επ’ Ολυμπιάδας τέτταρας ενίκα την τριττύν ταύτην». Για να δείξει δε την ξεχωριστή αξία του «τριαστή», προσδιορίζει τα εντελώς διαφορετικά προσόντα που απαιτεί κάθε άθλημα: «Διαύλου δε αγωνισταί κατεσκευάσθων ερρωμενέστεροι μεν ή οι του σταδίου, κουφότεροι δε των οπλιτευόντων». Οι δρομείς του διαύλου πρέπει να είναι πιο δυνατοί από τους σταδιοδρόμους αλλά ελαφρότεροι και πιο ευκίνητοι από τους οπλιτοδρόμους. Και να έχουν «σύμμετρον» μυϊκό σύστημα, γιατί τα πολλά μούσκουλα μειώνουν την ταχύτητα: «Οι γαρ περιττοί μύες δεσμοί τού τάχους».

 

Παρεμπιπτόντως, αυτό το «Ολυμπιάδας» και των δύο συγγραφέων είναι μία επιπλέον απόδειξη πως οι αρχαίοι ως Ολυμπιάδα εννοούσαν τους Αγώνες. Οχι το μεσοδιάστημα μεταξύ δύο Ολυμπιακών, όπως επιμένουν οι καθαρολόγοι μας, διορθώνοντας αναδρομικά τους τάχα αμαρτάνοντες αρχαίους.